Είναι από τα παράδοξα του ελληνικού πολιτικού συστήματος ότι πορεύεται προς το μέλλον με το βλέμμα στο παρελθόν.Τον τόνο φυσικά τον δίνει ο πρωθυπουργός ο οποίος ενώ προετοιμάζεται για εκλογές που θα αναδείξουν την κυβέρνηση που θα οδηγήσει την χώρα στο 2030, παράλληλα εξαπολύει επιθέσεις στους δύο βασικούς του αντιπάλους, τον Αλέξη Τσίπρα και τον Αντώνη Σαμαρά για το πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν.Όσον αφορά τον Αλέξη Τσίπρα έχει ήδη γυρίσει στην περίοδο 2015, στο πρώτο εξάμηνο μέχρι το αλήστου μνήμης δημοψήφισμα. Με την υπόθεση της Marfin πηγαίνει ακόμη πιο πίσω όταν ήταν στην αντιπολίτευση και υπέθαλπε το αντιμνημονιακό κίνημα, κάνοντας μία θολή σύνδεση μιας δολοφονικής ενέργειας με έναν ευρύτερο πολιτικό χώρο. Όπως και με τα γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη, επιχείρησε να ενοχοποιήσει μία πολιτική αντίληψη και να την συνδέσει με τις δυνάμεις της Αριστεράς. Στόχος να απευθυνθεί στις προκαταλήψεις μίας κατηγορίας συντηρητικών ψηφοφόρων που έχουν αποστασιοποιηθεί από τη ΝΔ. Σε δεύτερο χρόνο θα προβάλλει ότι μόνο η ΝΔ μπορεί να εγγυηθεί την σταθερότητα και να αποτρέψει νέες περιπέτειες.Όσον αφορά τον Αντώνη Σαμαρά η βουτιά είναι ακόμη πιο βαθιά, γυρίζει στο μακρινό 1993. Το υπαινίχθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάνοντας αναφορά από την Εύβοια στον πατέρα του «πριν πέσει όπως έπεσε». Δηλαδή με την «αποστασία Σαμαρά». Η προπαγάνδα το λέει πιο ωμά δήθεν ρωτώντας: «ο Σαμαράς θα βλάψει δεύτερη φορά την παράταξη που τον συγχώρεσε και τον έκανε πρωθυπουργό;».Οι επιθέσεις θα ενταθούν προκειμένου να απευθυνθεί στα στερεότυπα και στο θυμικό των γαλάζιων ψηφοφόρων. Είναι μία αντίληψη την οποία εξέφρασε ο Γρηγόρης Δημητριάδης και ταυτίζει το συμφέρον της χώρας με της παράταξης και όχι το αντίστροφο. Αποκαλύπτει όμως και μία ιδιοκτησιακή αντίληψη για τη ΝΔ και την παράταξη. Γιατί θα μπορούσε κάποιος να αντιτάξει ότι αφενός η παράταξη είναι ευρύτερη από έναν κομματικό της φορέα, που μάλιστα είναι αυτή την εποχή συρρικνωμένος γιατί απομακρύνθηκε από τις διαχρονικές της αξίες. Αφετέρου ότι ο εκάστοτε πρόεδρος δεν ταυτίζεται με το κόμμα και πολύ περισσότερο με την παράταξη. Αυτού του είδους η ιδιοκτησιακή αντίληψη υποκρύπτει αλαζονεία όπως έχουν επισημάνει οι δύο πρώην πρόεδροι και πρωθυπουργοί. Επιπλέον ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν υπουργός του Αντώνη Σαμαρά και δεν είναι κανένα πρόβλημα να δεχθεί την στήριξή του που τον έκανε πρώτα πρόεδρο και μετά πρωθυπουργό. Είναι άλλης τάξης ερώτημα πότε ο Αντώνης Σαμαράς συνειδητοποίησε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι καλός πρόεδρος και πρωθυπουργός και γιατί του πήρε περίπου δέκα χρόνια.Το εάν ο πρωθυπουργός θα πάει σε πρόωρες εκλογές δεν το γνωρίζει κανείς, ενδεχομένως ούτε και ο ίδιος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κρατά ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα. Επικαλείται την θεσμικότητα -για την εξάντληση της τετραετίας- την ίδια ώρα που την παραβιάζει με κινήσεις και δηλώσεις που προμηνύουν πρόωρες εκλογές προκειμένου να παρασύρει τον Αντώνη Σαμαρά να ανακοινώσει το κόμμα του σύντομα. Το «κόλπο» όπως λένε οι βουλευτές του έπιασε με τη Μαρία Καρυστιανού και τον Αλέξη Τσίπρα.Ενώ όμως κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τον χρόνο των εκλογών είναι σαφές ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν διαθέτει αφήγημα και γι αυτό καταφεύγει στο παρελθόν. Το ότι σε μία επταετία οικονομικής ανάπτυξης το επίπεδο διαβίωσης της πλειονότητας των πολιτών μειώθηκε ή έμεινε ίδιο, είναι η απόδειξη της συνολικής αποτυχίας. Επιπλέον η κυβέρνηση πολιορκείται από τα τα σκάνδαλα (πανηγύριζε γιατί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία παρέπεμψε μόνο τέσσερις βουλευτές για τον ΟΠΕΚΕΠΕ). Παράλληλα εντείνεται η ακρίβεια που κατατρώει το εισόδημα με πολλά νοικοκυριά να μην βγάζουν τον μήνα. Ο Ερντογάν καραδοκεί καλώντας “να τελειώσουμε την δουλειά στο Αιγαίο”.Συνολικά η κυβέρνηση είναι αντιμέτωπη με την διογκούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια που τείνει να μεταστραφεί ποιοτικά σε οργή και να βγει εκτός πολιτικού και επικοινωνιακού ελέγχου.Το εάν η καταφυγή στο παρελθόν προκειμένου να συσπειρώσει ένα χαμηλού επιπέδου κοινό είναι λύση για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, είναι αμφίβολο. Πιθανότατα η πλειονότητα θα αποφασίσει με κριτήριο την διαβίωση της οικογένειας και την ποιότητα της καθημερινότητας που περιλαμβάνει και τα σκάνδαλα και την υποβάθμιση της δημοκρατίας. Αλλά για να καταφεύγει εκεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει άλλη λύση.