Was het tijd voor een remake? Netflix vond van wel. Of liever: een hervertelling. De acht Little House-boeken van de Amerikaanse auteur Laura Ingalls Wilder (1867-1957) zijn eversellers. Wilder gebruikte haar jeugdjaren als dochter van settlers in het Midwesten voor een familieverhaal over het boerenleven in de ruige natuur dat vooral meisjes nog altijd aanspreekt.
„Alles wat ik verteld heb is waar, maar het is niet de hele waarheid”, vatte Wilder haar werkwijze later samen; de duistere kanten van het onzekere en gevaarlijke pioniersbestaan schrapte ze grotendeels. De boeken waren bedoeld voor kinderen, als mogelijke inkomstenbron na de beurskrach van 1929 waarin Wilder en haar echtgenoot al hun geld kwijtraakten.
Wilders wereldbeeld zou je feministisch kunnen noemen; haar alter ego, de jonge Laura, is een eigenwijs, ondeugend type. Racistisch was het ook. De inheemse en zwarte personages komen er zo beroerd en ontmenselijkt vanaf dat Wilders naam in 2018 van een belangrijke Amerikaanse prijs voor kinderboekenauteurs werd geschrapt.
Tegelijkertijd bloeit het collectieve verlangen naar een ‘klein huis’ met hechte, overzichtelijke relaties als nooit tevoren. Wilders boeken zijn permanent in herdruk, en de tv-verfilming Little House on the Prairie (1974-1983) is een van de best bekeken dramaseries ooit gemaakt. In 2024 werden door onderzoeksbureau Nielsen nog 13,3 miljard kijkminuten gemeten.
