De camera’s zijn gericht op Romelu Lukaku. Op een afstandje aanschouwt hij het rommelige gebeuren rond de penaltystip, waar spelers van Senegal protesteren tegen de zojuist aan België toegekende strafschop. Het is de extra tijd van de verlenging en met een stand van 2-2 op het scorebord kan de penalty beslissend zijn.
Met de bal in zijn hand lijkt Lukaku te wachten tot de stip vrij is. Zodat hij hem daarna kan neerleggen, een aanloop kan nemen en mogelijk de winnende voor de Rode Duivels kan maken. Zijn strafschopstatistieken verschijnen al in beeld, de NOS-commentator kondigt hem aan. Maar dan staat hij de bal af aan Youri Tielemans, die beheerst raak schiet.
„Ik was mentaal nog niet klaar voor zulke moeilijke en cruciale momenten”, zegt Lukaku er achteraf over. „Het team gaat boven alles.” Het laat de „emotionele volwassenwording” van de 33-jarige spits zien, zegt Raf Willems, voetbalhistoricus en auteur van Sympathy for the Devils, over Belgische voetballers in de Premier League. „Eén van zijn belangrijkste nog te behalen doelen is het maken van honderd internationale goals [hij staat momenteel op 93]. Dat is een soort obsessie, al sinds zijn jeugd. Dat hij die strafschop afstaat, laat zien wat voor leider hij is geworden.”
