Als een leger staan ze in rechte rijen opgesteld op de kade van de Mexicaanse havenstad Salina Cruz, terwijl de wind van de Stille Oceaan onophoudelijk tegen ze aan blaast. Honderden gloednieuwe auto’s, afkomstig uit Zuid-Korea, met als eindbestemming de oostkust van de Verenigde Staten.
Een voor een worden ze uit de rij gehaald, naar het spoor gereden en op een van de drie verdiepingen van een goederentrein geladen. Mannen met witte helmen en oranje vesten lopen eromheen, druk aanwijzingen roepend. Tot de trein vol is, waarna die langzaam wegrijdt, dwars door het binnenland van Mexico naar Coatzacoalcos, een havenstad aan de Atlantische Oceaan. Van de ene oceaan naar de andere, een reistijd van een halve dag. In Coatzacoalcos worden de voertuigen weer in een containerschip geladen om naar hun eindbestemming te gaan.
De Interoceanische corridor van de landengte van Tehuantepec (CIIT), zo noemt de Mexicaanse regering de driehonderd kilometer lange treinroute. Het project moet een alternatief bieden voor het Panamakanaal, de belangrijke handelsroute van Latijns-Amerika, dat de afgelopen jaren door droogte steeds vaker met problemen kampte.
In 2023 werden de eerste goederen via de Mexicaanse route vervoerd, maar halverwege 2026 moeten de stations en faciliteiten rondom de treinrails ook af zijn, zodat meerdere containerschepen iedere dag hun ladingen van de ene oceaan naar de andere kunnen laten brengen. Het „droge kanaal”, zoals de Mexicaanse transportorganisaties het noemen, is in elk geval niet afhankelijk van de klimatologische omstandigheden waar het Panamakanaal zo’n last van heeft.
