Zangeres Naomi Sharon heeft een volumineuze stem, een stem die de kamer vult. Die stem koestert, en is tegelijk krachtig genoeg om te donderen en daveren. Tenminste, dat is het vermoeden. Want Sharon davert niet. Als zangeres kiest ze voor de beheerste versie van zichzelf.
De 31-jarige Naomi Sharon komt uit Rotterdam. Maar tijdens haar binnenkort te beginnen tournee geeft ze twaalf optredens in Noord-Amerika en slechts één in Nederland. Dat illustreert haar bereik: net als collega-zangeressen Rimon en Sevdaliza presenteert Naomi Sharon zich in de eerste plaats internationaal. Dat platform kon ze uitbouwen nadat ze werd ontdekt door Drake, die nu ook haar tweede album uitbrengt.
Dit No Sleep in Paradise is een ambitieus album. Het eerste dat opvalt is het lage register van zowel de stem als instrumentaties. In een tijdperk waarin nogal wat zangeressen hun stemmen graag hoog en scherp laten klinken, is dit een ongewoon geluid. Die languissante lage stem zit bovendien ingebed in terughoudende maar zorgvuldig opgebouwde instrumentaties.
Die goeddeels elektronische drums en keyboards en de nevellaagjes van de synthesizer werden net zo lang afgerond en bijgeschaafd tot ze zich als dons om Sharons stem vlijen. Door de sobere stijl ontstaat een tijdloze sfeer. De nummers kregen trage ritmes en subtiel welvende melodieën. Sharons liedjes zijn fraai, maar niet uitgesproken. Al breekt in ‘Leaving’ enige danslust door, op een bedaarde manier.
