Joanita (80) vond Lorraine (75) een cockteaser. „Een wát?”, zei Lorraine. „Een cockteaser”, zei Joanita. „Oh”, zei Lorraine begripvol. „Nóú hoor ik het.” „Een cockteaser?”, zei Tonneke (70). „Dat is dat je zorgt dat-ie een stijve krijgt, en dan zeg je dat je geen zin hebt”, zei Mug (80). „Múg”, zei Tonneke. Ze keek van links naar rechts en knikte toen naar het bord dat voor haar op tafel stond. De witte parels rond haar nek schudden een beetje van ontsteltenis. „Ik moet nog éten.”
Op een Amsterdams terras zaten vier vriendinnen op een rijtje in de zon, ieder achter een halfvol glas rosé. Kijkers van het eerste seizoen van De grannies van Amsterdam (MAX) wisten al dat ze daar vaker zitten. Toen was de vriendinnengroep nog wel iets groter: het vijfde lid, Jocelyn, overleed vlak na de opnames. Het maakt dat de club soms incompleet voelt, dit tweede seizoen. Toch is het ook troostrijk hoe de vrouwen, zonder het verdriet en gemis te ontkennen, samen blijven komen om elkaar afwisselend te steunen, te ergeren en te vermaken. Het rouwproces vindt plaats op de achtergrond. Het leven gaat intussen door. Dat alles kan naast elkaar bestaan.
Joanita, die altijd de grootste oorbellen draagt, begreep niet goed waarom Lorraine de cock in kwestie zo aan het teasen was. Hij behoorde toe aan een heel geschikte man. Toen ze samen op een feestje waren had Joanita gezien hoe de man, cock incluis, veel interesse had getoond in Lorraine. „Toevallig ken ik hem uit het circuit, van vroeger”, zei Joanita. „Keurige man. Heel goed aangekleed. Goede schoenen.”
