woensdag 1 juli, 08:41Voor de buitenwereld duurt de herdenking van het slavernijverleden op de Lloydkade in Rotterdam een paar uur. Voor Jeanette Mijnals begint de voorbereiding al een half jaar eerder. "Voor mij is dit een dag van erkenning. Maar vooral een dag om niet te vergeten."Om zes uur 's ochtends is Jeanette al wakker. Nog snel wat administratie, een paar laatste aanmeldingen verwerken, boodschappen doen. Uren voordat de eerste bezoekers arriveren, loopt ze al over de Lloydkade. Stoelen controleren, vrijwilligers begroeten, het draaiboek nog één keer nalopen.Als algemeen bestuurslid van Stichting Gedeeld Verleden, Gezamenlijke Toekomst is Jeanette verantwoordelijk voor vrijwel alles rondom de herdenking aan de vooravond van Keti Koti. Maanden voorbereiding komen samen. "Vandaag word ik een beetje geleefd," zegt ze lachend. Toch oogt ze opvallend ontspannen. "Vergeleken met andere jaren gaat alles heel smooth."Dordrecht staat stil bij rol slavernij en viert Keti Koti: ‘Patronen van uitsluiting doorbreken'(opent in nieuw venster)Van Bigi Spikri tot drankoffer met jenever: hier kan je in onze regio terecht voor Keti Koti(opent in nieuw venster)Een dag van erkenningVier jaar geleden stapte Jeanette het bestuur binnen. Al zes maanden leeft ze toe naar deze dag. "Voor mij is dit echt een dag van erkenning. Maar vooral ook een dag om niet te vergeten. Je moet niet in het verleden blijven hangen, maar wel vooruitkijken naar de toekomst."De herdenking is volgens Jeanette niet alleen voor mensen met Surinaamse of Caribische wortels. Juist niet. Ze ziet hoe ieder jaar meer mensen aansluiten die zich willen verdiepen in het slavernijverleden. Dat stemt haar hoopvol. "Het maakt niet uit wie je bent. Als je er een gevoel bij hebt, dan is dat gewoon goed." Dat de ceremonie plaatsvindt aan de Lloydkade is geen toeval. Hier kwamen ooit schepen aan met producten die waren voortgebracht door tot slaaf gemaakten op de plantages. Dat de belangstelling groeit, maakt haar zichtbaar blij. "Mensen worden zich steeds meer bewust van wat zich heeft afgespeeld."Herdenken en vierenDe avond voor Keti Koti draait om herdenken, de volgende dag om vieren. Dat onderscheid vindt Jeanette belangrijk. "Vandaag staan we stil bij de slachtoffers. Morgen vieren we de vrijheid." Juist in een wereld waarin oorlog en onderdrukking nog altijd bestaan, krijgt die vrijheid volgens haar extra betekenis. "Vrijheid is helemaal niet vanzelfsprekend. Daarom mag je haar ook vieren."Overdag werkt Jeanette fulltime voor de gemeente Voorne aan Zee. De herdenking organiseert ze volledig als vrijwilliger. Waarom ze daar zoveel vrije avonden en weekenden in steekt? Ze hoeft er niet lang over na te denken. "Sommige dingen moeten gewoon gebeuren. Als je zelf niet het goede voorbeeld geeft, hoe wil je dan dat anderen het wel doen?" ToekomstJeanette houd zich ook bezig met de toekomst. Daarom zoekt de stichting nadrukkelijk samenwerking met jonge artiesten, studenten van Codarts en het Maaspodium. Toch mogen er volgens haar nog veel meer jongeren aansluiten. "We moeten het stokje gaan overdragen. Ze hoeven het niet op precies dezelfde manier te doen als wij. Maar zolang er maar herdacht blijft worden."Ondanks alle ervaring verdwijnen de zenuwen nooit. Vlak voor de eerste bezoekers arriveren voelt Jeanette ze weer opkomen. Niet uit onzekerheid, zegt ze, maar uit verantwoordelijkheid. "Je wilt dat mensen een goede dag hebben. Dat het een betekenisvolle herdenking voor ze is. Daar hangt best wel wat gewicht aan." Op woensdag is het feest. Maar de avond vóór Keti Koti draait alles om herinneren. En terwijl de eerste mensen de Lloydkade oplopen, weet Jeanette precies waarom ze er ieder jaar opnieuw al een half jaar naartoe leeft.