Toen mijn moeder 22 jaar geleden stierf had ik een snelle Golf, een diesel. Mijn vader was verdrietig. Weet je wat, zei ik, ga mee naar Duitsland, moet ik toch zijn voor een Stockhausen-première. Gaan we lekker eten en ik neem je mee naar Donaueschingen. Zijn gezelschap was roerend. Stockhausen liet hij schieten, de Duitse keuken beviel hem. Veel vlees, daar hield hij van. Daarna logeerde hij voor het eerst in een hotel. Het ontbijtbuffet verblufte hem. Is dat allemaal voor ons, vroeg hij. Ik keek zoals een stamgast naar geheelonthouders. Hij nam beschaamd één broodje met salami. Hij wilde geen profiteur zijn, lief. Daarna reed ik ons met snelheden tot ruim boven 200 weer naar huis.
Tijdens de plaspauze zag ik dat mijn vader doodsangsten had uitgestaan. Wil je dat nooit meer doen jongen, zei hij. Het ging hem veel te hard. Nu begrijp ik die verzuchting. Zijn generatie was dat tempo niet gewend. En het is erger geworden. Twintig jaar geleden was de acceleratie van mijn race-diesel nog uitzonderlijk, nu schiet de knulligste EV hem als een kruisraket voorbij. Die rijdt niet continu 200+, dan zijn de batterijen te snel leeg, maar zijn supersonische acceleratie heeft de tijd verslagen.
Zoom in voor details van de GTI ClubsportKlik op de punten voor uitleg over de detailsFoto Merlijn Doomernik
