De Europeanen hadden zich schrap gezet voor een kastijding. Deze week moesten Europese leiders voor het eerst de Amerikaanse president Donald Trump onder ogen komen sinds een knetterende Atlantische ruzie over de oorlog in Iran. Ze kwamen allen naar een top die maar liefst twee dagen duurt.
Met welk humeur zou Trump zijn opwachting maken op de jaarlijkse bijeenkomst van de leiders van westerse industrielanden, de G7, die maandagavond begon in het Franse Évian-les-Bains? Zou gastheer Emmanuel Macron de onvoorspelbare gast in bedwang kunnen houden? De Franse president heeft eerder bewezen een redelijke Trump-menner te zijn. Hij nodigde hem eens uit voor een diner in de Eiffeltoren en voor een militaire parade. Nu regelde Macron het zo dat Trump zondag eerst zijn tachtigste verjaardag kon vieren met een vechtgala in de tuin van het Witte Huis alvorens naar Frankrijk te moeten reizen.
Trump was zijn ergernis over de afvallige Europeanen ongetwijfeld niet vergeten, maar sfeerbepalend was in eerste instantie de verlenging van het staakt-het-vuren in Iran en de op handen zijnde opening van de Straat van Hormuz. De principe-afspraak met Teheran, waar nog veel onduidelijkheid over bestaat en die pas vrijdag in Luzern getekend wordt, kwam voor Trump net op tijd. Nu hoefde hij niet aan te schuiven als een leider die zich heeft vastgedraaid in een onverantwoord avontuur. Met de nodige lenigheid kon hij zijn missie nu verkopen als een succes – of op zijn minst als eindig.
