Een Chinese wereldorde? Sinoloog Henk Schulte Nordholt ziet het niet gebeuren, schreef hij pas geleden in NRC. De argumenten die hij aanvoert, passen in het traditionele idee van wat een ‘wereldorde’ is. China kan niet alle hokjes aanvinken die wij op het formulier hebben gezet, en dus draait de wereldorde niet om China. Maar in werkelijkheid leven we al een tijdje in een Chinese wereldorde, of we dat nu willen of niet.
Waaraan moet China dan voldoen om aan de top te staan van de wereldorde? Schulte Nordholt heeft het over de omvang van de economie. Daar gaat het niet geweldig mee. Het land exporteert al jaren meer dan het importeert, maar dat kan de verzwakte binnenlandse vraag nog maar amper compenseren. Er is grote jeugdwerkloosheid, de vastgoedbubbel is gebarsten en onzekerheid zorgt ervoor dat mensen steeds meer geld oppotten. En inderdaad heeft China een gebrek aan soft power. Het wil maar niet écht lukken het imago te versterken. China blijft voor westerlingen een mysterieus land.
Dit alles zegt echter weinig over de Chinese positie in de wereldorde. Want als een sterke economie en sympathie voor de cultuur het leiderschap van een wereldorde kenmerken, zijn de Verenigde Staten hun dominantie in rap tempo aan het kwijtraken. Wie wil er nog een rondreis maken in de VS? President Trump heeft maling aan burgerrechten. De agressie van zijn immigratiedienst maakt het land er ook niet aantrekkelijker op.
