vandaag, 19:20De laatste editie van De Wiekslag, het huis-aan-huis blad van Winsum en omstreken is maandag van de pers gerold. Daarmee beëindigt de laatste drukker van de familie Mekel na ruim 225 jaar het werk dat van vader op zoon werd doorgegeven. De 80-jarige Otto Mekel, die de krant nog wekelijks samenstelde, vindt het mooi geweest.In Winsum heeft Mekel een drukkerij aan de Geert Reindersstraat, waar hij de derde generatie is die de drukkerij onder z'n hoede heeft. Huis-aan-huis blad De Wiekslag is dé reden dat Mekel op tachtigjarige leeftijd nog niet met pensioen is, al rolt de krant sinds veertien jaar niet meer in Winsum van de pers. Dat gebeurt ruim honderd kilometer verderop in Harlingen, waar Mekel maandag voor de laatste keer de kranten ophaalt.‘Zoals altijd is hij op de minuut op tijd’, zegt een medewerker van de drukkerij als Mekel het pand binnenstapt. Goedlachs en netjes gekleed loopt Mekel naar binnen. De wekker ging zoals altijd om 07.00 uur, waarna hij koers zet naar de Friese havenstad om de kranten op te halen. 'Dit keer wel met mijn schoonzoon, want mijn eigen auto is kapot.’Na 53 jaar valt het doek voor De Wiekslag10.200 krantjes per weekMekel gaat op 27-jarige leeftijd aan de slag in de drukkerij van zijn vader, van wie hij alles leert. Daaronder valt ook De Wiekslag, die Mekel uiteindelijk 53 jaar uitgeeft. Eigenlijk loopt zijn carrière nog langer, want als 23-jarige begint hij al in de drukkerij van zijn vader. Hij doet er van alles: van handzetten en loodzetten tot de boekhouding en later de digitale opmaak. 'Ik heb alles zelf geleerd van de mensen die hier werkten', weet Mekel nog. In ruim een halve eeuw zag hij het vak volledig veranderen. Mekel heeft zijn kranten niet altijd laten drukken in Harlingen. ‘Dat doe ik sinds 2012. Voor die tijd deden mijn vrouw en ik het gewoon in onze eigen drukkerij, al duurde dat wel heel lang. We brengen 10.200 krantjes rond en het duurde een hele week voor het gedrukt was. Hier in Harlingen duurt het een halfuur.'Ik kan komen wanneer het klaar is, maar ik vind het zo mooi om het hele proces te bekijkenAls Mekel de werknemers van de drukkerij heeft begroet, laat hij de ruimte zien waar de krant gedrukt wordt. ‘Ze beginnen rond 08.45 uur met drukken. Ik kan komen wanneer het klaar is, maar ik vind het zo mooi om het hele proces te bekijken. Zelfs na 53 jaar blijf ik dat geweldig vinden’, glundert hij. Drie mannen van de Friese drukkerij maken zich intussen gereed om de laatste editie van De Wiekslag af te drukken. ‘We hebben dit keer twaalf pagina’s. Ik sta er ook bij om te kijken of er geen fouten in de krantjes zitten’, verklapt Mekel. Maar die ontdekt hij niet. Tevreden staat de Winsumer met de armen over elkaar naar de draaiende machines te kijken.AdvertentiesDe Wiekslag is anno 2026 een krant waar nagenoeg alleen advertenties in staan. ‘Vroeger hadden we een krant waar ook andere stukken in stonden, maar de concurrentie is te groot geworden. We besloten om te stoppen, maar na een paar maanden kwamen er winkeliers naar me toe om te zeggen dat ze graag advertenties wilden plaatsen in de krant.'Dat zette Mekel aan het denken, waarna het huis-aan-huisblad doorging als advertentiekrant. 'Dat betekent dat ik zelf geen artikelen schrijf. Alles wordt naar mij toegestuurd en ik verwerk het dan in de krant.’ Mekel is er de hele week mee bezig. ‘Maandag drukken we, maar de rest van de week ben ik bezig om de krant invulling te geven. De laatste advertentie kwam zaterdag binnen.’TijdrekkenHet is net na 09.00 uur, als de laatste kranten door de machine worden samengevoegd tot een pakketje van honderd exemplaren. ‘Ik moet zeggen dat ik wel een beetje emotioneel ben. Het is toch gek om te bedenken dat het avontuur hier stopt. Maar het is goed zo', klinkt het voldaan.In december 2025 dacht Mekel ook al aan definitief stoppen. Alhoewel, eigenlijk dacht vooral zijn vrouw Marjan dat. ‘Ik heb het lopen rekken en we zouden aanvankelijk tot 1 juli doorgaan. Maar vorige week vond ik het best geweest. Ik besloot ik dat we nog één week zouden doen.’Om te voorkomen dat hij zich opnieuw zou bedenken, zette hij het besluit alvast in de voorlaatste editie van de krant. 'Toen kon ik niet meer terug', lacht hij. Hoewel Mekel ervan overtuigd is dat het tijd is om te stoppen, voelt het afscheid dubbel. 'Ik verlaat toch iets waar ik een groot deel van mijn leven mee bezig ben geweest.'Nu ben ik weer even emotioneel, maar dat is morgen wel wegDe luidruchtige machines, waar je goede gehoorbescherming voor nodig hebt, vallen stil in Harlingen. Mekel en zijn schoonzoon laden de laatste vijfduizend kranten in de bus, klaar om ze voor de laatste keer rond te brengen. Vlak voor vertrek roept Mekel de zes personeelsleden van de drukkerij in Harlingen nog even bij elkaar. ‘Ik wil jullie allemaal heel erg bedanken. Jullie hebben het de afgelopen veertien jaar mogelijk gemaakt dat ik mijn krant kon maken.’ Met een bloemetje, een hand en een zoen nemen ze afscheid van elkaar.Niet stilzittenTerwijl Mekel een klein traantje wegpinkt, verlaat hij de drukkerij. Samen met zijn schoonzoon rijden ze terug naar onze provincie. Via Lauwersoog rijden ze naar Vierhuizen, de eerste stop. ‘Vroeger waren we echt een huis-aan-huis blad, maar de laatste tijd leg ik de kranten bij één portiek en worden ze vanuit daar bezorgd.’ Nog geen vijf minuten later, in Ulrum, hijst Mekel zich weer uit het bezorgbusje. ‘En dat is nummer twee.’ Hij legt de kranten neer en beseft dat het bijna klaar is. 'Nu ben ik weer even emotioneel, maar dat is morgen wel weg', zegt hij verontschuldigend. Hij vervolgt zijn weg naar Leens, Eenrum en als laatste Garnwerd. Volgende week stap ik om 04.00 uur 's nachts uit bed om de kleedkamerindeling te maken voor VV Winsum‘En dan lekker naar Winsum, naar huis.’ Daar waar Mekel zeker niet stil zal zitten, zo verzekert hij. De Winsumer blijft actief als vrijwilliger bij voetbalvereniging Winsum, waar hij het aantal uren juist opschroeft. ‘Ik kan niet stilzitten. Volgende week zaterdag stap ik om 04.00 uur 's nachts uit bed om de kleedkamerindeling te maken voor de voetbalteams.’Daarnaast wil hij vaker zwemmen en meer tijd besteden aan zijn tuin. 'De beukenhaag moet nodig gesnoeid worden', stipt hij aan. Wat hij het meest gaat missen? Het contact met de mensen. Vooral het afscheid van de medewerkers van de drukkerij valt hem zwaar, zo zegt hij. Dan stapt hij het busje weer in, op naar zijn woonplaats. Mekels taak zit erop. Krantenman uit Aduard (81) moet stoppen: 'Mijn ogen zijn in de war'(opent in nieuw venster)