Ο κόσμος μοιάζει να επιστρέφει σε μία εποχή, όπου οι μεγάλες δυνάμεις διεκδικούν σφαίρες επιρροής και επιχειρούν να επιβάλουν τη θέλησή τους στους μικρότερους παίκτες. Ωστόσο, σύμφωνα με μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανάλυση της Wall Street Journal, οι εξελίξεις των τελευταίων ετών αποδεικνύουν ότι οι υπερδυνάμεις δεν είναι τόσο παντοδύναμες όσο πιστεύουν.Ο αρθρογράφος ξεκινά από μια φράση του Θουκυδίδη που έχει χρησιμοποιηθεί αμέτρητες φορές στις διεθνείς σχέσεις: «Οι ισχυροί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υφίστανται ό,τι τους επιβάλλει η αδυναμία τους». Πρόκειται για τα λόγια που απηύθυναν οι Αθηναίοι στους κατοίκους της Μήλου το 416 π.Χ., όταν απαίτησαν την υποταγή τους.Για δεκαετίες, η συγκεκριμένη φράση θεωρούνταν σχεδόν αξίωμα της ρεαλιστικής σχολής στις διεθνείς σχέσεις. Σήμερα όμως, υποστηρίζει η εφημερίδα, η πραγματικότητα δείχνει κάτι διαφορετικό. Ποιο είναι το κλειδί που αλλάζει τα πάντα; Η τεχνολογία.Οι ισχυροί δεν πετυχαίνουν πάντα τους στόχους τουςΗ Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία υπολογίζοντας ότι θα επιβάλει γρήγορα τη θέλησή της. Τέσσερα και πλέον χρόνια μετά, όχι μόνο δεν έχει επιτύχει τον αρχικό της στόχο, αλλά βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν αντίπαλο που εξακολουθεί να αντιστέκεται και να πλήττει στόχους βαθιά μέσα στο ρωσικό έδαφος.Παρόμοια εικόνα καταγράφεται και στη Μέση Ανατολή. Παρά τα σοβαρά πλήγματα που έχουν δεχθεί οι στρατιωτικές υποδομές και η ηγεσία του Ιράν από τις αμερικανικές και ισραηλινές επιχειρήσεις, η Τεχεράνη εξακολουθεί να διατηρεί τον έλεγχο του καθεστώτος της, να επηρεάζει τις εξελίξεις στα Στενά του Ορμούζ και να διαθέτει τη δυνατότητα πυραυλικών επιθέσεων εναντίον των αντιπάλων της.Το συμπέρασμα της ανάλυσης είναι σαφές: οι στρατιωτικά ισχυρότεροι δεν μπορούν πλέον να θεωρούν δεδομένο ότι θα επιβάλουν πολιτικά αποτελέσματα μόνο μέσω της στρατιωτικής υπεροχής.