Als jonge vrouw voelde zangeres FKA Twigs zich niet thuis in de wereld. Haar omgeving was vijandig. Dat gevoel bleef toen ze rond 2012 haar zangcarrière begon, maar de Britse Tahliah Debrett Barnett, alias FKA Twigs (‘Formerly Known As Twigs’) paste zich niet aan aan maatschappelijke normen. Niet privé en niet als performer. Barnett werd juist steeds uitgesprokener. En in die eigenwijze stijl herkennen veel jonge mensen zich, ze noemen zich ‘Twiglets’.
Daarom was het een mooi toespraakje dat Barnett hield tegen het eind van haar concert in het niet geheel uitverkochte Ziggo Dome in Amsterdam op zaterdagavond. Ze zei dat ze altijd een buitenstaander was maar nu deel uitmaakt van een ‘beautiful community’, waarbij ze wees naar het publiek.
Die gemeenschap creëert Barnett ook op het podium, waar ze zich laat omringen door een groep dansers. Kronkelend, kruipend, om haar heen stuwend, zijn ze haar dans-troupe en toevlucht tegelijk. Als muzikant is Barnett experimenteel, de instrumentaties van haar nummers zijn elektronisch en soms ondoorgrondelijk. Zaterdagavond des te meer omdat het volume hard stond waardoor haar stem werd overspoeld. De elektronische elementen zijn origineel en vaak minimalistisch, met vervormde lagen en spichtige ritmes. Ook haar zangstem is uitzonderlijk: met veel lucht en snel stijgende en dalende melodielijnen. Die vrije val van de vocalen is Barnetts handelsmerk, als expressie van haar veranderlijkheid.
