© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Το ντοκιμαντέρ «Ίασις επί σκηνής», μια κινηματογραφική καταγραφή της βαθιάς σύνδεσης ανάμεσα στην τέχνη, την ψυχική υγεία και την ανθρώπινη έκφραση παρουσιάζει η ΑμΚΕ ΙΑΣΙΣ· η προβολή του θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 4 Ιουνίου, στις 11:00 π.μ., στα Village Cinemas, The Mall Athens, στην Αίθουσα 6 [Ανδρέα Παπανδρέου 35, Μαρούσι].Τη σκηνοθεσία και το μοντάζ υπογράφει ο Αρτέμης Σαμοθράκης, ενώ την επιμέλεια σεναρίου η Φωτεινή Αλεξάκη. Η συγγραφή, η σκηνοθεσία της θεατρικής διαδρομής, η διδασκαλία και η καλλιτεχνική επιμέλεια φέρουν την υπογραφή της Τάνιας Τρύπη.Στο επίκεντρο του ντοκιμαντέρ βρίσκεται το θέατρο όχι απλώς ως καλλιτεχνική πράξη, αλλά ως θεραπευτικός χώρος έκφρασης: ένας τόπος όπου ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί, να μοιραστεί, να συνδεθεί με τους άλλους και να επανανοηματοδοτήσει την προσωπική του διαδρομή.Μέσα από τη θεατρική διαδικασία, η σκηνή μετατρέπεται σε τόπο συνάντησης, αποδοχής και ενδυνάμωσης. Η δημιουργία γίνεται τρόπος επικοινωνίας, η συμμετοχή γίνεται εμπειρία σύνδεσης και η έκφραση αποκτά θεραπευτική διάσταση.Το ντοκιμαντέρ φωτίζει τη σημασία της τέχνης ως πεδίου φροντίδας, συμπερίληψης και ψυχικής ανθεκτικότητας, αναδεικνύοντας πως το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει ως ένα ουσιαστικό μέσο επαφής με τον εαυτό, την ομάδα και την κοινότητα.Με την καταξιωμένη ηθοποιό Τάνια Τρύπη, είχαμε τη χαρά να μιλήσουμε.Κυρία Τρύπη, να ξεκινήσουμε με την ΑμΚΕ ΙΑΣΙΣ; Φαίνεται να έχετε μια βαθιά και ουσιαστική «συνομιλία»· πώς αποφασίσατε να εμπλέξετε την τέχνη σας, με έναν φορέα που αγγίζει σκοτεινές διαδρομές της ψυχικής υγείας;«Καταρχήν, θέλω να πω ότι την ΑμΚΕ ΙΑΣΙΣ τη νιώθω σαν οικογένεια. Μοιραζόμαστε ένα κοινό όραμα και μια κοινή προσέγγιση απέναντι στον άνθρωπο και την έκφραση. Μέσα από την τέχνη κάνουμε ενδοσκόπηση, ερχόμαστε σε επαφή με τα πιο βαθιά μας συναισθήματα, ακόμη και με εκείνα που πολλές φορές είναι δύσκολο να ειπωθούν με λόγια. Για μένα αυτή η διαδρομή είναι πολύ οικεία και ουσιαστική, γι’ αυτό και ήταν ιδιαίτερα σημαντικό που μπορέσαμε να τη συνδέσουμε με το έργο και τη φιλοσοφία της ΙΑΣΙΣ».«Ίασις επί σκηνής»· λίγα λόγια σας για το ντοκιμαντέρ; Τι σας προσέλκυσε να εμπλακείτε στο εγχείρημα αυτό;«Το ντοκιμαντέρ αυτό δημιουργήθηκε για να αναδείξει μια διαδικασία μέσα από θεατρικά κείμενα και ασκήσεις, που μας βοηθούν να βουτήξουμε στον πυρήνα του εαυτού μας και, μέσα από αυτό, να θυμηθούμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Όλη αυτή η διαδρομή αποτυπώνεται στο ντοκιμαντέρ, τόσο μέσα από τη συνεργασία με τους επαγγελματίες -την ομάδα ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών της ΙΑΣΙΣ- όσο και μέσα από τις ομάδες των οικοτρόφων μας, ανθρώπων με έναν πιο εύθραυστο ψυχικό κόσμο, καθώς και ατόμων στον τομέα του αυτισμού.Θα θέλαμε, επίσης, να ευχαριστήσουμε θερμά τα Village Cinemas για την ευγενική παραχώρηση του χώρου για την πρώτη προβολή του ντοκιμαντέρ».Με τι θα έρθει σε επαφή ο θεατής; Και, τι πιστεύετε ότι θα κρατήσει από αυτό;«Πιστεύω ότι ο θεατής, σε πολλά σημεία του ντοκιμαντέρ, μπορεί πραγματικά να ταυτιστεί είτε με κάποιες από τις διαδικασίες που ακολουθούμε, είτε με λόγια και βιώματα των ωφελούμενών μας ή των επαγγελματιών μας. Γιατί στο επίκεντρο όλων βρίσκονται τα συναισθήματα και όλα όσα πολλές φορές έχουμε ξεχάσει ή αφήσει βαθιά μέσα μας. Και, τελικά, το ζητούμενο για όλους μας είναι να θυμηθούμε».Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της ετοιμασίας του, που σας συγκίνησε ιδιαίτερα;«Τι ωραία ερώτηση… Όλες οι στιγμές είναι συγκινητικές· κι από μόνο του, το γεγονός ότι άνθρωποι που στην αρχή δεν μπορούσαν να ανοιχτούν ή, κάποιες φορές, δυσκολεύονταν ακόμη και να εκφραστούν, και ξαφνικά τους βλέπεις να ανθίζουν. Το ίδιο ισχύει και για τους επαγγελματίες, οι οποίοι, αναπόφευκτα, χρειάζεται πολλές φορές να διατηρούν μια απόσταση από τους θεραπευόμενούς τους. Μέσα, όμως, από τη θεατρική διαδικασία μπορούν να ενδυναμώνουν και να καλλιεργούν ακόμη περισσότερο την ενσυναίσθησή τους, ενώ ταυτόχρονα μαθαίνουν και πώς να κρατούν την απαραίτητη απόσταση όταν χρειάζεται, ώστε να μπορούν να λειτουργούν ουσιαστικά μέσα στις ομάδες και στη θεραπευτική διαδικασία. Με λίγα λόγια, αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι η εξέλιξη και το άνθισμα των ανθρώπων μας μέσα στις ομάδες».Στο ντοκιμαντέρ, πιάνετε το νήμα από την Επίδαυρο και το Ασκληπιείο, υπενθυμίζοντας ότι στην αρχαιότητα το θέατρο ήταν μέρος της θεραπευτικής αγωγής. Σήμερα, στην εποχή της ταχύτητας και της απομόνωσης, ποια είναι, πιστεύετε, η σχέση του θεάτρου με την ίαση;«Είναι μια τεράστια διαδρομή όλα αυτά τα χρόνια. Ας μην ξεχνάμε ότι, ουσιαστικά, το θέατρο ξεκίνησε από τον δρόμο. Κάποιοι άνθρωποι πίστεψαν σε έναν θεό, τραγουδούσαν γι’ αυτόν, δημιούργησαν έναν χορό και, κάποια στιγμή, κάποιος τους απάντησε. Έτσι γεννήθηκε η πρώτη στιχομυθία στον κόσμο. Αυτό, για εμάς, είναι πολύ σημαντικό και συνδέεται άμεσα με τη φιλοσοφία της ΙΑΣΙΣ· γιατί η σχέση του θεάτρου με την ανθρώπινη ψυχή και τη φροντίδα της υπάρχει από πολύ παλιά. Άλλωστε, τόσο ο Ασκληπιός όσο και ο Γαληνός υποστήριζαν ότι για τους ανθρώπους με εύθραυστη ψυχολογία είναι πολύ σημαντικό να παρακολουθούν θεάματα, γιατί μέσα από αυτά μπορούν να εκφράζονται, να συνδέονται και να θεραπεύονται σε ένα βαθύτερο επίπεδο».Στο «Ίασις επί σκηνής», επί σκηνής ανεβαίνουν κι επαγγελματίες ψυχικής υγείας· τι είδατε στα μάτια τους, όταν ανέβηκαν στο σανίδι;«Τα μάτια λένε πως είναι ο καθρέφτης της ψυχής· και εδώ ισχύει, πραγματικά, αυτό. Όταν ανέβηκαν στη σκηνή, είδα ανθρώπους να απελευθερώνονται, να βουτούν βαθιά στα συναισθήματά τους και να εκφράζονται με έναν πολύ αληθινό τρόπο.Τα παιδιά μου, γιατί έτσι τα νιώθω [γέλιο], κατάφεραν να αποδώσουν εξαιρετικά τα κείμενα της παράστασης. Και αυτό έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία, γιατί στα “Λουλούδια Τσακισμένα” το βασικό θέμα είναι η κακοποίηση σε όλες τις μορφές της. Οπότε, μέσα από τα μάτια τους έβλεπες αλήθεια, ευαισθησία, δύναμη και, τελικά, μια βαθιά ανθρώπινη σύνδεση με όσα αφηγούνταν πάνω στη σκηνή».Στην παράστασή σας «Λουλούδια Τσακισμένα» μάς φέρνετε σε επαφή με ιστορίες ανθρώπων που τσακίστηκαν από την κακοποίηση· μεταβολίσατε τον πόνο σε τέχνη· μιλήστε μας για αυτή την εμπειρία σας, αλλά και για το βάρος που κουβαλά ένας ηθοποιός, όταν η ατάκα του μοιάζει με αληθινή ανθρώπινη κραυγή.«Τα “Λουλούδια Τσακισμένα” ασχολούνται με όλα τα είδη κακοποίησης. Η παράσταση αποτελείται από μονολόγους, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους, μαζί με μουσικά στοιχεία, δημιουργώντας μια ενιαία διαδρομή. Αυτό που ήθελα εγώ, επειδή τα κείμενα είναι δικά μου, ήταν μέσα από το σκοτάδι να μπορέσουμε να βγούμε στο φως. Δηλαδή, ο θεατής να φεύγει με φωτεινές σκέψεις, με την αίσθηση ότι μπορεί να αντέξει, ότι μπορεί να ανταπεξέλθει, ακόμη κι απέναντι σε πολύ δύσκολες εμπειρίες.Η τέχνη έχει αυτή τη δύναμη. Μεταβολίζει τον πόνο και βοηθά, με έναν βαθύτερο τρόπο, να θεραπευτεί το τραύμα. Είτε μιλάμε για το θέατρο είτε για τη μουσική. Στην προκειμένη περίπτωση, είναι και τα δύο μαζί. Και φυσικά, όταν ένας ηθοποιός καλείται να πει λόγια που μοιάζουν με μια αληθινή ανθρώπινη κραυγή, το βάρος είναι μεγάλο. Γιατί δεν μεταφέρει απλώς ένα κείμενο. Κουβαλά μια εμπειρία, ένα τραύμα, ένα συναίσθημα που ανήκει σε πολλούς ανθρώπους εκεί έξω».Αυτή η συγκλονιστική σας παράσταση παρουσιάζεται, στις 23 Ιουνίου 2026, στη Salle Vita στις Βρυξέλλες, με τα έσοδα να διατίθενται για την υποστήριξη του Project E.L.E.N.I. της ΑμΚΕ ΙΑΣΙΣ -που αφορά γυναίκες, που αναζητούν μια νέα αρχή. Με αφορμή αυτήν την πρωτοβουλία, πιστεύετε ότι ο πολιτισμός στις μέρες μας οφείλει να είναι «ανταποδοτικός»; Ότι δεν αρκεί πια, μόνο η συνάντηση με τον θεατή, αλλά ότι πρέπει και να του δείξει τον τρόπο να σταθεί στον διπλανό του;«Το Project E.L.E.N.I. είναι αφιερωμένο στην Ελένη μας. Ήταν μέλος της ομάδας μας, ψυχολόγος, και ένας άνθρωπος βαθιά ευαισθητοποιημένος απέναντι στις κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά. Με έναν τρόπο, εξακολουθεί να βρίσκεται μαζί μας και μέσα στην παράσταση, αφού προβάλλεται και το πρόσωπό της στον προτζέκτορα. Είναι εικόνες από πριν φύγει από τη ζωή και, για εμάς, είναι σαν να μην έφυγε ποτέ. Γι’ αυτό και δημιουργήσαμε στη μνήμη της το Project E.L.E.N.I., για να συνεχίσει να υπάρχει μέσα από την προσφορά και τη στήριξη ανθρώπων που έχουν ανάγκη για μια νέα αρχή.Και ναι, πιστεύω βαθιά ότι ο πολιτισμός πρέπει να είναι ανταποδοτικός. Δεν αρκεί μόνο να συναντιέται με τον θεατή ή να τον συγκινεί για λίγες ώρες. Χρειάζεται να του θυμίζει ότι υπάρχει και ο διπλανός άνθρωπος και ότι μπορούμε να στηρίζουμε, να νοιαζόμαστε και να δημιουργούμε χώρο για εκείνους που προσπαθούν να ξανασταθούν στα πόδια τους. Για μένα, εκεί αποκτά πραγματικό νόημα η τέχνη».Αν διαλέγατε έναν στίχο, ένα τραγούδι, μια μελωδία ή έναν ήχο που συνοδεύει την εμπειρία σας αυτή, τι θα επιλέγατε;«[γέλιο] Αν έπρεπε να διαλέξω έναν στίχο ή ένα τραγούδι, νομίζω πως θα επέλεγα ένα από τα τραγούδια της παράστασής μας: το “Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου”. Νομίζω πως μας αντιπροσωπεύει απόλυτα, γιατί μιλά για τη σύνδεση, την αποδοχή και την ανάγκη του ανθρώπου να νιώθει ότι δεν είναι μόνος.Και ίσως μαζί με αυτό να επέλεγα και το “Τραγούδι της Ερήμου”, γιατί κουβαλά μέσα του κάτι πολύ βαθύ και ανθρώπινο. Μιλά για τη μοναξιά, τη διαδρομή, την απώλεια, αλλά και για την ελπίδα ότι ακόμη και μέσα στην πιο δύσκολη “έρημο”, ο άνθρωπος συνεχίζει να ψάχνει το φως, τη σχέση και τη ζωή. Νομίζω πως αυτό συνοψίζει πολύ και την εμπειρία αυτής της παράστασης».Κυρία Τρύπη, να κλείσουμε με μια ευχή σας;«Εύχομαι κάποια στιγμή όλοι οι άνθρωποι να μπορούμε να δείχνουμε περισσότερη συμπόνια στους συνανθρώπους μας, στη φύση, στα ζώα και γενικότερα σε κάθε μορφή ζωής και άνθησης γύρω μας. Να υπάρχει λιγότερη κριτική και περισσότερη αποδοχή και αγάπη.Και εύχομαι, κάποια στιγμή, ο άνθρωπος να αφήσει πίσω του αυτή την έπαρση ότι είναι μόνος του σε αυτόν τον πλανήτη. Να θυμηθούμε ότι συνυπάρχουμε και ότι όλοι είμαστε κομμάτι του ίδιου κόσμου».ΕυχαριστίεςΗ ΑμΚΕ ΙΑΣΙΣ ευχαριστεί θερμά τα Village Cinemas για την ευγενική παραχώρηση του χώρου και τη φιλοξενία της προβολής, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ανάδειξη μιας πρωτοβουλίας που ενώνει την ψυχική υγεία με τον πολιτισμό.Ευχαριστίες απευθύνονται, επίσης, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», στο Ίδρυμα Ν. & Ν. Γουλανδρή – Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης και στο Σωματείο ΔΙΑΖΩΜΑ, για τη συμβολή τους στην πραγματοποίηση και την οπτικοποίηση του έργου.
