© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Την Τετάρτη 17 Ιουνίου στις 7 μ.μ., το εμβληματικό Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ανοίγει τη σκηνή της μνήμης και της συγκίνησης για μια βραδιά ιστορικής σημασίας αφιερωμένη στην αξεπέραστη Αλίκη Βουγιουκλάκη. Τριάντα χρόνια μετά το «ταξίδι» της εθνικής μας σταρ, το ιστορικό θέατρο θα φιλοξενεί, πλέον, μόνιμα το προσωπικό της καμαρίνι – έναν ζωντανό χώρο μνήμης, λάμψης και θεατρικής ιστορίας.Τα εγκαίνια θα πραγματοποιήσει ο Δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης, παρουσία σημαντικών προσωπικοτήτων της Τέχνης και του Πολιτισμού, στην κεντρική αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά «Δημήτρης Ροντήρης».Μαζί μας μίλησε ο εμπνευστής της ιδέας, Πειραιώτης δημοσιογράφος Παναγιώτης Φύτρας, Προϊστάμενος Προγράμματος και Πολιτισμού της ΔΗ.ΡΑ.Π. (Δημοτική Ραδιοφωνία Πειραιά), ο οποίος θα επιμεληθεί και θα παρουσιάσει τη βραδιά.Πώς γεννήθηκε η ιδέα να δημιουργηθεί ένα μόνιμο καμαρίνι της Αλίκης στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά;«Η δημιουργία του καμαρινιού της Αλίκης Βουγιουκλάκη, ήταν ένα δικό μου μεγάλο όνειρο. Μετά την κατάρρευση του θεατρικού Μουσείου, αυτό το όνειρο έγινε ανάγκη. Έπρεπε να δημιουργηθεί ένας χώρος που να “στεγάσει” τα θεατρικά υλικά της τέχνης της Αλίκης. Που να πιστοποιεί, κατά κάποιον τρόπο, τη γήινη ύπαρξή της· ότι δηλαδή, η Αλίκη δεν ήταν μόνο ένα εκτυφλωτικό φως ή ένα παραμύθι στα χείλη των παιδιών, αλλά μία γυναίκα που “χώρεσε” σε ένα θεατρικό κοστούμι, που είχε συγκεκριμένο άρωμα ή χρησιμοποιούσε ένα ζευγάρι γυαλιά για να διαβάζει τους ρόλους της. Ένα καμαρίνι, άλλωστε, είναι κι ένας χώρος μνήμης, πολιτιστικής αναφοράς αλλά και εσωτερικού “διαλόγου” με τον ηθοποιό. Επιπλέον, η σχέση της Αλίκης με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά υπήρξε μοιραία. Στη σκηνή του, έκανε την παρθενική θεατρική της εμφάνιση στον ρόλο της “Λουϊζόν”, στο έργο “Κατά Φαντασία Ασθενής” του Μολιέρου σε σκηνοθεσία του Αλέξη Σολωμού, το 1953. Κι εκεί , στην ίδια σκηνή, έριξε αυλαία με τη “Μελωδία της Ευτυχίας”, το 1996. Πέντε μήνες μετά, ταξίδεψε στα αστέρια. Όταν στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, το Δημοτικό Θέατρο αφέθηκε να παρακμάζει, η Αλίκη ήταν η μόνη που δεν το εγκατέλειψε. Τουναντίον, έφερνε στη σκηνή του σπουδαίες παραγωγές και σκηνοθέτες όπως ο Σπύρος Ευαγγελάτος, η Ρούλα Πατεράκη και ο Διαγόρας Χρονόπουλος. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πως μιλάμε για μια μοιραία σύνδεση που έκανε τη δημιουργία του καμαρινιού της στο Δημοτικό Θέατρο, εκτός από πολιτιστικό, και ηθικό χρέος. Ευτυχώς, αυτό το όνειρο συμμερίστηκε και ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Γιάννης Μώραλης, που αγαπά και υποστηρίζει πολύ τον Πολιτισμό. Και έκανε ότι ήταν εφικτό για να υλοποιηθεί με τις καλύτερες συνθήκες. Από κοντά και ο Πρόεδρος της ΔΗ.ΡΑ.Π, Ιωσήφ Βουράκης, πολύτιμος αρωγός αυτής της δράσης. Άλλωστε, η πρωτοβουλία αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο του εορτασμού 39 χρόνων από τη λειτουργία του Δημοτικού μας ραδιοφώνου, Κανάλι 1 (90,4), που έχω τη χαρά να προΐσταμαι του προγράμματος, αλλά και της επετείου των 30 χρόνων από το “ταξίδι” της Αλίκης».Ποια προσωπικά της αντικείμενα θα φιλοξενηθούν στο καμαρίνι;«Με αφορμή αυτή σας την ερώτηση, θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά την Έφη Πίκουλα-Βουγιουκλάκη, γνωστή ηθοποιό αλλά και σύζυγο του αείμνηστου αδελφού της Αλίκης και σκηνοθέτη Τάκη Βουγιουκλάκη, που με χαρά και εμπιστοσύνη μάς παραχώρησε πολύτιμα θεατρικά αντικείμενα της Αλίκης. Χωρίς την προσφορά της Έφης, η δημιουργία του καμαρινιού της Αλίκης θα ήταν ανέφικτη. Το καμαρίνι της, λοιπόν, θα περιλαμβάνει το περίφημο θεατρικό της κοστούμι από την παράσταση “Εύθυμη Χήρα”, που φόρεσε αργότερα και στην τηλεοπτική μεταφορά της παράστασης, με το αντίστοιχο καπέλο. Τα είχε δώσει η Αλίκη στον Τάκη, ακριβώς για τις ανάγκες ενός θεατρικού Μουσείου που, δυστυχώς, δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Τώρα επιτέλους θα είναι… για το κοινό. Οι επισκέπτες θα μπορούν ακόμα να δουν, τη χρώματος σομόν ρόμπα που φορούσε η Αλίκη μετά το τέλος των παραστάσεων και υποδεχόταν τους φίλους και θαυμαστές της, φωτογραφίες της, την πουδριέρα της, βούρτσες της, αλλά και την πολυσυζητημένη ξανθιά περούκα από το “Βίκτορ-Βικτώρια”, την κολόνια της και άλλα αντικείμενα που τα φυλάμε για έκπληξη… Είναι εξαιρετική χαρά, που το καμαρίνι φιλοτεχνεί ο κορυφαίος σκηνογράφος μα και συνεργάτης και φίλος της Αλίκης, Μανόλης Παντελιδάκης».Μιλήστε μας για τη δική σας προσωπική σχέση με την εθνική μας σταρ.«Πρέπει να σας πω ότι μια βασική αιτία να ακολουθήσω το επάγγελμα του δημοσιογράφου, υπήρξε και η επιθυμία μου να γνωρίσω την Αλίκη. Θα σας πάω πίσω στο μακρινό 1987· μαθητευόμενος, τότε, στην “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”, αποφασίζω να επικοινωνήσω μαζί της και να ζητήσω συνέντευξη. Η Αλίκη είχε ανεβάσει τότε τη “Φιλουμένα”, σε σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου. Η ερμηνεία της θεωρείται σταθμός στην νεότερη ιστορία του θεάτρου μας. Οι παλιότεροι συνάδελφοι με θεωρούσαν τρελό· “Σιγά μην σε δεχτεί η Αλίκη”. Έκλεισα τα αυτιά μου και επικοινώνησα με την πιστή της φίλη και αμπιγιέζ, τη Νότα, στην περίφημη Στησιχόρου που βρισκόταν το διαμέρισμα της Αλίκης· “αφήστε τις ερωτήσεις σας στο ταμείο του θεάτρου, την Κυριακή. Η Αλίκη θα τις δει και θα επικοινωνήσουμε εμείς μαζί σας”. Περίμενα κάμποσο καιρό, αλλά δεν είχα απάντηση. Οπότε ξανακαλώ στο διαμέρισμά της. Στο τηλέφωνο πάλι η Νότα και η απάντηση: “Δυστυχώς, η κα Βουγιουκλάκη έχασε τις ερωτήσεις. Μπορείτε να τις αφήσετε ξανά;” Να μη σας τα πολυλογώ, το ίδιο σκηνικό συνεχίστηκε για έναν μήνα περίπου. Μόνο που εγώ κάθε φορά, μαζί με τις ερωτήσεις άφηνα κι ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο ταμείο…· και μια Τετάρτη μεσημέρι, χτυπάει το τηλέφωνό μου στο πατρικό. Και ω! του θαύματος! Ήταν η Αλίκη. Με κάλεσε να πάω την ίδια εκείνη ημέρα στο σπίτι, για τη συνέντευξη… Μου άνοιξε η ίδια. Μείναμε μαζί για τέσσερις ολόκληρες ώρες… Όταν τη ρώτησα γιατί έχασε τόσες φορές τις ερωτήσεις μου, μου απάντησε σκανταλιάρικα ότι δεν τις είχε χάσει. Απλά ήθελε να τσεκάρει που θα φτάσει το πείσμα μου και η επιθυμία να τη συναντήσω. Έκτοτε, αναπτύξαμε μια σχέση εμπιστοσύνης που διήρκεσε εννέα ολόκληρα χρόνια. Μέχρι το ταξίδι της… Όποτε τη χρειάστηκα, ήταν δίπλα μου! Στα επαγγελματικά μου ξεκινήματα, σε προσωπικές στιγμές, ακόμα και σε θέματα υγείας· κάτι, που δεν θα ξεχάσω ποτέ! Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως να είναι και κάτι που της είχα αναφέρει στις αρχές της γνωριμίας μας. Της είχα πει ότι την αγάπησα από το θέατρο. Και όχι από τον κινηματογράφο… Αυτό, της άρεσε πολύ. Έλεγε, πάντα, σε φίλους: “Ο Παναγιώτης μιλάει πάντα για την ουσία της ηθοποιού. Όχι μόνο για την σταρ”. Αυτό το συζητούσαμε συχνά. Κατά έναν περίεργο, συμπαντικό τρόπο, η Αλίκη ήταν η πρώτη μου έντυπη συνέντευξη σε εφημερίδα και σ’ εμένα έδωσε την τελευταία της ραδιοφωνική πέντε μήνες πριν φύγει!».Ποια στοιχεία της προσωπικότητάς της σας γοήτευσαν περισσότερο;«Ο αυτοσαρκασμός της… Αλλά και το χιούμορ της. Επίσης, η απίστευτη δύναμή της στα επαγγελματικά της, και οι ρωγμές στην ιδιωτική της ζωή που την καθιστούσαν ευάλωτη. Τρωτή… Μια εικόνα που δεν έβγαζε δημόσια, γιατί ήθελε πάντα, η Αλίκη Βουγιουκλάκη να προπορεύεται της Αλίκης. Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι η Αλίκη έζησε στη σκιά της Αλίκης Βουγιουκλάκη· με σπάνιες, φωτεινές εξαιρέσεις. Θα σας πω ότι ήταν ένα βαθιά ποιητικό πλάσμα, με μεταφυσικές ανησυχίες και με εκκωφαντικές σιωπές… Ακόμα και όταν ήταν με παρέα γύρω της… οι σιωπές της Αλίκης είχαν κάτι το αμετάκλητο… Αλλά και ο τρόπος που σε κοίταζε. Σαν το βλέμμα της Αλίκης, δεν έχεις ξαναδεί· κατευθείαν στα μάτια. Έντονο. Διεισδυτικό. Δεν μπορούσες να κρυφτείς από την Αλίκη. Αλλά ήταν και στοργική μαμά για όλους. Σε τάιζε στο στόμα, μεγάλες μπουκιές. Όταν με έβλεπε στεναχωρημένο, θυμάμαι χτύπαγε το κάθισμα του καναπέ με το δεξί της χέρι κι έλεγε: “Για έλα δω. Κοντά μου. Να μου πεις τα ερωτικά σου…”. Επιπλέον, ήταν απίστευτα διακριτική. Δεν σου επέβαλλε την παρουσία της. Της αρκούσε να γνωρίζεις ότι είναι εκεί για σένα. Η Αλίκη ήταν ένα πλάσμα που ήθελε να την αγαπούν… Και αυτή η ανθρώπινη ανάγκη ήταν βαθιά συγκινητική με τον τρόπο που εκδηλωνόταν”.Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας σκέψεις, συναισθήματα γι’ αυτήν, που θα σας συντροφεύουν πάντα;«Για την Αλίκη έχω μια αέναη αγάπη που θα με ακολουθεί πάντα. Οι συμβουλές, τα λόγια της, ο βαθύς, ζεστός ήχος της φωνής της… ο τρόπος που φόραγε τα γυαλιά της. Το κομπολογάκι της, που το έμπλεκε πάντα στα δάχτυλά της. Θα μου λείψουν, ακόμα, και οι φωνές της όταν νευρίαζε… Αλλά και οι συγγνώμες της, όταν καταλάβαινε ότι σε αδικούσε».Τα εγκαίνια του καμαρινιού θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 17 Ιουνίου στην κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Λίγα λόγια για τη βραδιά και τους συμμετέχοντες;«Θα είναι μια βραδιά επιστροφής της Αλίκης στον χώρο που τη “γέννησε” θεατρικά. Στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά. […] Στην διάρκεια της βραδιάς θα προβληθούν σπάνια θεατρικά ντοκουμέντα με την Αλίκη από το θέατρο, αλλά και αποσπάσματα από την τελευταία της ραδιοφωνική συνέντευξη σε μένα. Θα είναι μια βραδιά απέραντης αγάπης για εκείνη που φώτισε τις ζωές μας. Μια συνάντηση με το φως μιας γυναίκας που δεν έφυγε ποτέ από τη σκηνή. Θα είναι κοντά μας άνθρωποι που την αγάπησαν και καλλιτέχνες που εμπνεύστηκαν από την τέχνη της και την προσωπικότητά της. Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης, η Άννα Φόνσου, ο Αλέξανδρος Ρήγας, ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος, ο Δημήτρης Σαμόλης, ο Γιώργος Παπαπαύλου, ο Μανόλης Παντελιδάκης, η Νταίζη Λεμπέση, ασφαλώς η Έφη Πίκουλα-Βουγιουκλάκη αλλά και ο αδελφός της Αλίκης, ο Αντώνης. Ασφαλώς θα υπάρξουν χαιρετισμοί από τον Δήμαρχο κ. Γιάννη Μώραλη και τον Ιωσήφ Βουράκη, πρόεδρο της ΔΗ.ΡΑΠ. Πρέπει να σας πω πως τη στιγμή που μιλάμε ακόμα διαμορφώνω τη βραδιά και θα υπάρξουν πολλές τρυφερές στιγμές…»
