Ήταν ενθουσιασμένος όταν αποφάσισε να υπηρετήσει την πατρίδα του, μετά τη φρίκη της τρομοκρατικής επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου. Τώρα αισθάνεται ντροπή.Ο Ισραηλινός στρατιώτης (που αναφέρεται με το ψευδώνυμο Τζόναθαν) αρουσιάζει στη στήλη 1843 του Economist μια ιδιαίτερα σκληρή εικόνα για τον τρόπο με τον οποίο διεξήχθη ο πόλεμος στη Γάζα.Μίλησε στην ισραηλινή οργάνωση Breaking the Silence, η οποία από το 2004 συγκεντρώνει μαρτυρίες στρατιωτικών για τις επιχειρήσεις του ισραηλινού στρατού στα παλαιστινιακά εδάφη. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η οργάνωση έχει καταγράψει περισσότερες από 6.000 μαρτυρίες όλα αυτά τα χρόνια.Ο Τζόναθαν περιγράφει ότι, μετά τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου, πίστευε πως ο πόλεμος στη Γάζα ήταν απολύτως δικαιολογημένος. Η επίσκεψή του στα κιμπούτς που είχαν δεχθεί την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς και οι εικόνες των θυμάτων τον είχαν πείσει ότι «δεν υπήρχε άλλη επιλογή» πέρα από τη στρατιωτική απάντηση.Ωστόσο, όπως αφηγείται, η εμπειρία του στο πεδίο τον οδήγησε σταδιακά σε διαφορετικά συμπεράσματα.«Η λέξη άμαχος δεν αναφερόταν»Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, οι στρατιώτες που εισήλθαν στη Γάζα δεν έλαβαν σαφείς οδηγίες για τη διαχείριση αμάχων.Όπως αναφέρει το βρετανικό περιοδικό, ο Τζόναθαν υποστηρίζει ότι η έμφαση δινόταν κυρίως στην αποφυγή φίλιων πυρών και όχι στη διάκριση μεταξύ μαχητών της Χαμάς και αμάχων πολιτών. Κατά τον ίδιο, επικρατούσε η αντίληψη ότι όσοι παρέμεναν σε περιοχές που είχαν εκκενωθεί ή βομβαρδιστεί θεωρούνταν εν δυνάμει απειλή.Το δημοσίευμα αναφέρει επίσης ότι, σύμφωνα με τη μαρτυρία του στρατιώτη, άνδρες στρατεύσιμης ηλικίας αντιμετωπίζονταν συχνά ως πιθανοί στόχοι, ακόμη και όταν δεν ήταν οπλισμένοι.Ο Τζόναθαν δηλώνει σήμερα ότι θεωρεί αυτή την προσέγγιση λανθασμένη, ανήθικη και αντίθετη με το διεθνές δίκαιο.