Οι αγορές πετρελαίου πανηγυρίζουν κάθε πληροφορία που δείχνει ότι ΗΠΑ και Ιράν πλησιάζουν σε συμφωνία. Ωστόσο, πίσω από τη βουτιά των τιμών διαμορφώνεται μια νέα πραγματικότητα.Ακόμη και αν ανοίξουν ξανά τα Στενά του Ορμούζ, οι ροές πετρελαίου και φυσικού αερίου ενδέχεται να μην επιστρέψουν ποτέ στα επίπεδα που θεωρούνταν φυσιολογικά πριν από τον πόλεμο.Η μεγαλύτερη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη φαίνεται πως έχει αλλάξει οριστικά χαρακτήρα.Το τέλος της «ελεύθερης ναυσιπλοΐας»;Η βασική ανησυχία της ναυτιλιακής βιομηχανίας δεν αφορά μόνο το αν θα υπάρξει συμφωνία μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, αλλά κυρίως το ποιος θα ελέγχει στην πράξη το πέρασμα.Σύμφωνα με αναλυτές της RBC Capital Markets και της Lloyd’s List, ακόμη και μετά από μια συμφωνία, το Ιράν ενδέχεται να διατηρήσει ουσιαστικό επιχειρησιακό έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ.Αυτό σημαίνει ότι οι πλοιοκτήτες θα πρέπει να αξιολογούν διαρκώς τον γεωπολιτικό κίνδυνο, ενώ πολλά δυτικά πλοία ενδέχεται να διστάζουν να συνεργάζονται με ιρανικές αρχές ή με τους Φρουρούς της Επανάστασης, φοβούμενα κυρώσεις ή νέες πολεμικές εμπλοκές.Ο πρώην σύμβουλος ενέργειας του Λευκού Οίκου, Άμος Χόκσταϊν, εκτιμά ότι η αντίληψη στις χώρες της Μέσης Ανατολής είναι πλέον πως «το Ιράν ελέγχει το Ορμούζ και θα συνεχίσει να το ελέγχει στο ορατό μέλλον».Ένα Στενό δύο ταχυτήτωνΤο πιο πιθανό σενάριο που εξετάζουν οι αναλυτές δεν είναι το απόλυτο κλείσιμο του περάσματος αλλά μια «διχοτομημένη» λειτουργία του.Πλοία συνδεδεμένα με την Κίνα θα κινούνται σχετικά ελεύθερα, ενώ δυτικές εταιρείες ίσως χρειάζονται ειδικές συμφωνίες ή πρόσθετες εγγυήσεις για να περάσουν.Αυτό θα μπορούσε να περιορίσει τις συνολικές διελεύσεις στο 60%-70% των επιπέδων πριν από τον πόλεμο.Δεν πρόκειται για ένα σενάριο που θα βυθίσει την παγκόσμια οικονομία σε ύφεση. Πρόκειται όμως για κάτι πιο ύπουλο: μια μόνιμη γεωπολιτικοποίηση του σημαντικότερου ενεργειακού περάσματος στον κόσμο.