vandaag, 08:39Jarenlang leefde Ingrid van Benten (62) uit Dirksland in een werkelijkheid die voor veel mensen nauwelijks voorstelbaar is. Vanaf haar achtste werd ze door haar moeder geprostitueerd. Ze vertelt haar verhaal om kinderen die vandaag nog altijd slachtoffer zijn een stem te geven. “Dit moet stoppen.”“Ik heb een verschrikkelijke jeugd gehad”, vertelt Ingrid aan Omroep Archipel(opent in nieuw venster). Haar kinderjaren stonden in het teken van ruzies, kindertehuizen en armoede. Nadat haar vader vertrok, veranderde haar leven volledig. “Mijn moeder heeft mij verkocht, van mijn 8ste tot mijn 16de, aan mannen voor geld.”Van kind naar voorwerpDe manier waarop Ingrid over die periode praat, is direct en zonder omwegen. Toch klinkt vooral de ontmenselijking door die ze als kind ervoer. “Eerst was ik nog een kind”, vertelt ze. “Op een gegeven moment was ik een voorwerp.” Haar moeder sprak haar zelfs niet meer bij haar naam aan. “Het was: ‘Hé, die meid.’”Soms werd ze simpelweg naar boven gestuurd. “Dan zei ze: ‘Roberto zit boven op je te wachten. Wees maar lief voor hem.’ Dat betekende dat je moest doen wat er gezegd werd.” Ingrid zegt dat ze al jong leerde dat weerstand geen zin had. “Je kwam boven en daar zat die man. En dan mocht hij met je doen wat hij wilde.”Nieuwe arrestatie op Filipijnen voor livestreamen seksshows met kinderen(opent in nieuw venster)Expert over seksueel misbruik: 'Intens triest dat een slachtoffer een dader wordt'(opent in nieuw venster)Niemand greep inDat niemand ingreep, blijft voor haar moeilijk te begrijpen. Toch denkt ze dat ongeloof daarin een grote rol speelde. “Het past niet in je hoofd dat een moeder haar eigen kind verkoopt”, zegt ze. “Mensen willen dat gewoon niet zien.”Volgens Ingrid waren er wel signalen. Ze ging nauwelijks naar school en leefde in een gezin dat onder toezicht stond van instanties. Toch gebeurde er niets. “Als die mensen kwamen, werd het huis netjes opgeruimd en werden wij een beetje opgepoetst”, vertelt ze. “Maar niemand keek echt verder.”In de bijstand, maar toch dure spullenWat Ingrid nog altijd verbaast, is dat financiële signalen geen alarmbellen deden rinkelen. “Mijn moeder had een bijstandsuitkering en zes kinderen”, zegt ze. “Maar we hadden wel een duur leren bankstel en een kleurentelevisie. Dat had bijna niemand in die tijd.”Ingrid denkt dat hulpverleners simpelweg niet konden geloven wat er werkelijk speelde. “Misschien dachten ze dat mijn moeder zichzelf prostitueerde”, zegt ze. “Maar niet dat ze haar eigen dochter verkocht.”Ontsnapt aan situatieOp haar vijftiende werd Ingrid door haar moeder naar haar vader gestuurd. Ook daar vond ze geen veiligheid. Toen ze zeventien was, werd ze het huis uitgezet. Uiteindelijk ging ze zelfstandig wonen, op een adres dat haar moeder niet kende. Pas toen ontstond er letterlijk afstand tussen haar en haar verleden. “Daardoor ben ik ontsnapt aan die hele situatie”, zegt ze.Maar ontsnappen betekent niet dat de trauma’s verdwenen. Jarenlang kampte Ingrid met zware psychische problemen en PTSS. Ze volgde talloze therapieën en werd meerdere keren opgenomen. “Het trauma is zo complex en zo groot”, zegt ze. “Die therapieën gaven me handvatten, maar die PTSS bleef enorm aanwezig.”Bodem van de putAcht jaar geleden bereikte ze een dieptepunt en deed ze een zelfmoordpoging. Daarna kwam ze terecht bij een gespecialiseerde traumakliniek in Weert. Daar volgde ze intensieve traumaverwerkingstherapie die haar leven veranderde.“Vanaf dat moment is het beter gegaan”, vertelt ze. “Je hebt herinneringen die zo ziekmakend zijn dat ze je belemmeren om te functioneren. Die herinneringen hebben ze kunnen ombuigen.”Tegenwoordig gaat het naar eigen zeggen goed met haar, ze moest er eerst 62 jaar voor worden om dat volmondig te kunnen zeggen. “Ik heb een hele lieve zoon en een hele lieve man”, zegt ze. “Dus op het moment gaat het eigenlijk heel goed.”'Onderwerp krijgt te weinig aandacht'Toch maakt ze zich zorgen, omdat het onderwerp volgens haar te weinig prioriteit heeft. “Er is geen geld, zeggen ze dan. Ik denk dat ik de staat ongeveer een miljoen heb gekost, omdat ik niet kon werken en allerlei therapieën moest volgen. Dat kost toch een vermogen? We moeten deze ellende stoppen en aan de voorkant geld vrijmaken”, zegt ze strijdbaar.Ze gebruikt haar ervaringen nu actief om anderen te helpen. Ingrid werkt als adviseur bij het Centrum tegen Kinderhandel en Mensenhandel (CKM). Samen met andere ervaringsdeskundigen probeert ze signalen van kinderhandel zichtbaar te maken. En ze probeert het onderwerp ook politiek op de kaart te zetten.“Ik wil de stem zijn voor al die kinderen die dat niet hebben kunnen zijn.” Volgens Ingrid wordt kinderhandel nog te vaak gezien als een probleem dat zich alleen in het buitenland afspeelt. “Mensen denken aan de Filipijnen of Thailand”, zegt ze. “Maar het gebeurt ook hier. En ik denk echt dat de cijfers veel te laag worden ingeschat.”Signalen herkennenZe wijst erop dat ontmenselijking vaak een belangrijk signaal is. Kinderen worden niet meer gezien als kind, maar als object. “Ze worden achtergesteld als het gaat om eten, zorg of scholing”, legt ze uit. “Als een kind geen kind meer is, wordt het makkelijker om die afstand te creëren.”Daarom roept ze mensen op alert te zijn op kleine signalen. Kinderen die verwaarloosd worden, nauwelijks naar school gaan of zichzelf niets waard vinden. En ook om daarbij niet blind te zijn voor moeders, die hun kind iets aandoen. “Het begint vaak juist bij de moeders”, zegt ze stellig. “En als je twijfelt, meld het dan”, zegt ze. “Want die kinderen hebben zelf vaak geen stem.”Dit verhaal kwam tot stand in samenwerking met Omroep Archipel.