Οι ταινίες της εβδομάδας: Η Ποίηση και Οι Άλλοι

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη

Από τον Μπωντλαίρ μέχρι τον Ρεμπό κι από τον Καβάφη μέχρι τους μεταπολεμικούς μποέμ, εδραιώθηκε με τα χρόνια το μοντέλο – πρότυπο του ποιητή που “δικαιούται” τη δυστυχία του καθώς παράγει “πνεύμα”. Και η ταινία του Σιμόν Μέσα Σότο κάνει κάτι εξαιρετικά ύπουλο, από τον τίτλο της ακόμα: Όχι “Ο Ποιητής”, που θα υποδήλωνε ένα συγκεκριμένο, σχεδόν μυθικό πρόσωπο, ούτε φυσικά “Ποιητής” σκέτο, που θα παρέπεμπε σε κάποια αφηρημένη έννοια υψηλής τέχνης.“Ένας ποιητής” λοιπόν, δηλαδή ένας οποιοσδήποτε ποιητής, και η γλώσσα αφαιρεί από τον ήρωα κάθε υποψία μεγαλείου πριν ακόμη αρχίσει η ταινία, έτσι όπως παίρνει αυτή την ιερή φιγούρα και την επαναφέρει βίαια στην κοινωνική της διάσταση. Ο ποιητής εδώ δεν είναι προφήτης, αλλά ένας αποτυχημένος μεσήλικας – και η αποτυχία του δεν είναι μόνο καλλιτεχνική αλλά κυρίως κοινωνική. Δεν παράγει χρήσιμο έργο, δεν διαθέτει κύρος, είναι ένας περιττός άνθρωπος.Μέχρι που, στην τάξη όπου διδάσκει, γνωρίζει τη νεαρή Γιουρλέιντι και αποφασίζει να τη βοηθήσει να αναπτύξει το ταλέντο της στην ποίηση. Μοιάζει να προβάλει σ’ αυτήν μια δεύτερη ευκαιρία – την ευκαιρία δηλαδή να υπάρξει μέσα από το ταλέντο κάποιου άλλου. Κι όμως, η ταινία αποφεύγει την ευκολία της κυνικής αποδόμησης καθώς ο Σότο αναδεικνύει, μέσα από την γελοιότητα του ήρωα του, μια απελπισμένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ο ποιητής του είναι θλιβερός, αλλά ποτέ ασήμαντος. Συνεχίζει να γράφει, να μιλά για την ποίηση, λες και οι λέξεις μπορούν ακόμα να μας σώσουν – και αυτή η επιμονή είναι ίσως το πιο συγκινητικό στοιχείο αυτής της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας Κολομβιανής ταινίας που διαθέτει και χιούμορ, και σεναριακές ανατροπές. “Ο Ποιητής” εντέλει είναι μια παράξενη κωμωδία για την αποτυχία, όχι όμως για την ηρωική, μεγαλοπρεπή αποτυχία που λατρεύει ο κινηματογράφος, αλλά την κοινότοπη, καθημερινή, σχεδόν αόρατη αποτυχία των ανθρώπων που συνεχίζουν να ζουν χωρίς ποτέ να γίνουν αυτό που φαντάστηκαν. Ή και όχι: Κρατήστε μέσα σας το ποιήμα που ακούγεται στην εκπνοή του φιλμ.Το φιλμ τρόμου “Backrooms” προέκυψε από ένα viral ιντερνετικό φαινόμενο και, ως εκ τούτου, περίμενα τα χειρότερα. Κι όμως, το φιλμ είναι απολαυστικό, γεμάτο ιδέες, και – κυρίως – τρομακτικό. Όπου ιδιοκτήτης μαγαζιού επίπλων ανακαλύπτει μια μυστηριώδη πόρτα στο υπόγειό του και εξαφανίζεται σε μια άλλη διάσταση, έναν ατελείωτο λαβύρινθο από άδειους διαδρόμους, ξεθωριασμένα δωμάτια και αφύσικα φωτισμένους χώρους όπου οι κανόνες της πραγματικότητας μοιάζουν να έχουν καταρρεύσει. Λίγο από “Cube” του Βιντσένσο Νάταλι, με μια γενναία δόση “Skinamarink” (ίσως η σημαντικότερη ταινία τρόμου του 21ου αιώνα, για λόγους που κάποτε θα πρέπει να αναλύσουμε), η ταινία μοιάζει να μην έχει ξεκάθαρη αρχή ή τέλος, καθώς στο φινάλε μας περιμένει ένα ακόμα πρόσωπο του ίδιου εφιάλτη.Στο “Homo Sapiens?” έχουμε μια σατιρική ανθολογία δεκαέξι ιστοριών που παρατηρεί με μαύρο χιούμορ τις αντιφάσεις της σύγχρονης ανθρώπινης συμπεριφοράς – παραγωγή Αργεντίνικη, από τους δημιουργούς του “Ιστορίες για αγρίους” αν θυμάστε. Ε, παρόμοιο το ύφος, άνισο το αποτέλεσμα, αλλά κάποια σκετσάκια έχουν πραγματικά πολύ γέλιο. Από την άλλη, το “Beast” είναι ένα σκληρό αθλητικό δράμα για έναν πρώην πρωταθλητή των ΜΜΑ που επιστρέφει στο ρινγκ για να σώσει την οικογένειά του. Θυμίζει λίγο το (άπαιχτο στην Ελλάδα) “Warrior”, δεν φτάνει αυτά τα υψηλά επίπεδα, αλλά είναι απολαυστικό, αν είστε φίλος – και διαθέτει και Ράσελ Κρόου σε ρόλο προπονητή. Last but not least, που λένε, “Ο Τελευταίος Βίκινγκ”, μεγάλη εμπορική επιτυχία στη Δανία, ιδιόρρυθμη μαύρη κωμωδία για έναν πρώην ληστή τραπεζών που προσπαθεί να ξαναβρεί τα κρυμμένα του χρήματα, με μοναδικό “κλειδί” τον αυτιστικό αδελφό του που πιστεύει πως είναι ο Τζον Λένον. Στο ρόλο του τελευταίου, ένας τρομερός Μαντς Μίκελσεν. Η δε ταινία, καλογραμμένη, αστεία και αναπάντεχη.