Wanneer Donald Trump stelt dat een diplomatieke doorbraak met Iran nabij is, zoals hij afgelopen weekend weer eens deed, wordt dat steevast gevolgd door dezelfde patronen. Een daarvan is dat de Amerikaanse president zijn woorden niet per se nakomt: voor hetzelfde geld gooit hij de volgende dag weer bommen.
Een ander vast patroon is de reactie van Israël. In Jeruzalem ontstaat er telkens weer onrust als er sprake is van een akkoord tussen de VS en Iran. Premier Benjamin Netanyahu maakt er geen geheim van dat hij door wil vechten. Om dat te kunnen doen, ontplooit hij twee tactieken. Eén: hij mobiliseert bevriende Republikeinen tegen de plannen van hun partijgenoot in het Witte Huis. Twee: hij intensiveert de strijd in een van de andere oorlogen die Israël voert – die in Libanon.
Begin deze week was deze vaste Israëlische reactie in Libanon weer goed zichtbaar. Dinsdag kwamen er 31 Libanezen om bij 120 luchtaanvallen – de zwaarste aanvallen in weken. Dit doet denken aan 8 april, toen Israël zeer hevige bombardementen op Beiroet uitvoerde vlak na het staakt-het-vuren tussen de VS en Iran.
Meest krijgszuchtige kant
Bombarderen als reactie op een (naderend) akkoord: Israël laat zich van zijn meest krijgszuchtige kant zien. Een mogelijke verklaring is dat het land zijn uitgangspositie zo sterk mogelijk wil maken voordat het gedwongen zou worden om de strijd te staken. Dat is geen onbekend gegeven – al tijdens de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948 probeerde Israël naderende wapenstilstanden zo lang mogelijk uit te stellen om in de tussentijd nog zo veel mogelijk gebied te veroveren.
