Op Derde Pinksterdag las ik in NRC over het Zuid-Limburgse fenomeen ‘den halen’, een vruchtbaarheidsritueel waarbij vrijgezelle mannen uit het dorp Banholt het bos intrekken om verwarrend genoeg een fijnspar om te zagen (tot onvrede van Staatsbosbeheer, want de sparren hebben het moeilijk door droogte en kevervraat). Of die plantblindheid de mannen parten speelt bij het vinden van een partner vermeldde het artikel niet, maar vanuit symbolisch oogpunt lijkt me dat niet ondenkbaar. De naalden van een spar staan immers los van elkaar op de tak, die van de den in tweetallen. ‘Spar solo, den duo’ was het ezelsbruggetje dat ik ooit leerde – de fijnspar als hét symbool voor de eeuwige single.
Zelf stond ik op het punt om te vertrekken naar een ander pinksterparingsritueel: Pinkster 3 in het West-Friese Venhuizen. Een paar weken eerder had ik daar, op weg naar Enkhuizen, bij Snackerie ’t Weggetje wat opgevangen over de kortebaandraverij die al sinds 1960 in het dorp wordt georganiseerd op Derde Pinksterdag (slogan: ‘P3, een vrije dag waard’). Hét ontmoetingsmoment van het jaar, las ik op de website, met kermis, een biefstukontbijt en een paardenrace over 275 meter afstand. Wilde ik bonden met mijn achternaamverwanten, dan was dit de uitgelezen kans.
