Ja, ze moest een traantje laten. Merel Koman, artiestennaam Blackbird, vertelt in een café in de Amsterdamse Jordaan over de dozen die ze een dag eerder thuisbezorgd kreeg. Het vinyl van haar derde album stond opeens in haar gang. „Het was een grote ontlading: het is er op tijd, het is gelukt.” De 39-jarige singer-songwriter brengt haar muziek in eigen beheer uit en runt in haar eentje dus ook een bedrijf. „Je stopt zoveel liefde, tijd en geld in zo’n plaat. Als er iets verkeerd zou gaan, zou ik mezelf dat moeilijk vergeven.”
Thematisch is het ook een emotionele plaat, het gaat over een ingewikkelde periode uit haar leven, twee jaar waarin ze „in drijfzand zat”. Als alleenstaande vrouw zocht ze naar connectie, maar vond die niet altijd. „Ik wilde gezien worden. Door mijn omgeving, door nieuwe mensen, door iemand waar je verliefd op wordt. Maar ik vroeg me af waar iedereen was. Ons halve leven speelt zich online af. Dan wilde ik echt schreeuwen: zien jullie mij nog?” Uit dat laatste kwam ook de albumtitel: Do You Read Me!?.
Ondanks de zwaardere thematiek is het muzikaal gezien een sprankelende popplaat. Daarmee neemt ze een opvallende afslag: haar eerste twee albums zaten in de americana-hoek. Ze had er succes mee, trad veel op en kreeg airplay op de radio, onder meer op Radio 2. Maar ze wilde ook niet in een hoekje gedrukt worden en in die ene niche blijven zitten. „Ik wilde mezelf uitdagen en laten zien dat ik niet alleen een countrymeisje ben”, zegt ze. Do You Read Me!? zit vol synthesizers die het geheel een jarentachtigtintje geven, gemengd met moderne productie. De openingstrack, tegelijk het titelnummer, zou niet misstaan op de soundtrack van de in neonlichten gedrenkte film Drive. Daar zet ze de essentie van de plaat neer in drie minuten.
