Is de muziek van vroeger echt beter dan die van nu? In ieder geval is die minder complex geworden, zeggen recente studies. Dat kan gaan over de inhoud van songteksten, melodieën of tonale complexiteit, zoals eind april gebeurde in Scientific Reports. Met allerlei wiskundig gereedschap proberen onderzoekers de kwaliteit van muziek in koude cijfers en rekensommen te vatten. Hoe zinvol is dat?
„Ik denk niet dat muziek slechter wordt, ik denk dat het verandert”, benadrukt datawetenschapper en kunstonderzoeker Niccolò Di Marco onmiddellijk na binnenkomst in ons zoomgesprek. „We hebben in ons recente onderzoek slechts naar een klein deel van de muziek gekeken: de melodie en de harmonie. De rest kunnen we niets over zeggen.” Di Marco kijkt met zijn onderzoeksgroep aan de Tuscia-universiteit (Viterbo, Italië) naar de effecten van maatschappelijke ontwikkelingen op kunstuitingen. Niet door diepgravende analyses van enkele nummers, maar met grootschalige datawetenschap met duizenden muziekstukken.
„Je kunt zo interessante patronen aan het licht brengen”, zegt muzieksocioloog Julian Schaap. Aan de Erasmus Universiteit onderzoekt hij niet de muziek zelf, maar hoe mensen erop reageren. „De kritiek is: muziek valt niet in getallen te vatten, en je moet kunst niet willen kwantificeren. Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Zolang je maar niet beweert dat je kunt bewijzen dat muziek beter of slechter is geworden.”
