Als middelpunt van een muzikaal feest stond Emmylou Harris woensdagavond in concertzaal De Doelen in Rotterdam. Het was het eerste van vier Nederlandse optredens waarmee de geliefde zangeres afscheid neemt van haar publiek, dat wil zeggen het Europese – in Amerika blijft ze optreden. De Farewell Tour is in alle steden uitverkocht.
Ze schijnt tegen de tachtig te lopen, maar Harris is tijdloos en leeftijdloos. Met een witte bos haar, zwarte jurk, draaiend op de hakken van haar lila laarzen, virtuoos tokkelend op een akoestische gitaar, liet ze zich tot ver na elf uur opzwepen door muzikale vervoering.
Die vervoering ontstond in samenspel met de Red Dirt Boys, vijf mannen die haar liedjes in country-, bluegrass, of rock-’n-rollstijl afwisselend omlijstten. Veel nummers hadden een a capella intro, waarna de instrumenten invielen, en binnen het nummer vaak wisselden: de pianist pakte zijn accordeon, de violist switchte naar mandoline. Zo ontstond een muzikale evolutie; elk lied eindigde anders dan het begon, in een stroom van klankkleur, ritme en vocale interactie. Die specifieke kwaliteit is niet vanzelfsprekend, blijkt als de elementen niet helemaal samenkomen in ‘Making Believe’ – meteen daarna goedgemaakt door ‘Two More Bottles of Wine’, waarvan de onstuimige sfeer aansluit bij de titel.
