Radiohead-gitarist Jonny Greenwood is een wereldster in de alternatieve popmuziek. NRC omschreef hem en Radiohead-zanger Thom Yorke zelfs als „de Lennon en McCartney van deze tijd”. Daarnaast is Greenwood actief als componist van orkestmuziek, vooral voor films (There Will Be Blood, One Battle After Another). De NTR ZaterdagMatinee vond in hem dan ook de perfecte gast voor een programma rond kruisbestuiving tussen pop en klassiek. Dirigent Hugh Tieppo-Brunt leidde het Radio Filharmonisch Orkest in de Nederlandse première van Greenwoods nieuwste werk, het vioolconcert æþm voor solist Daniel Pioro.
Op papier was het een topmiddag, met een aantrekkelijk symmetrische opzet. Want er was nóg een componerende gitarist die een vioolconcert presenteerde: Aart Strootman schreef Chimes of Freedom in opdracht van de ZaterdagMatinee voor soliste Diamanda Dramm. Bovendien traden Greenwood en Strootman allebei ook zelf op, met geweldige solostukken voor elektrisch gitaar en tape van Steve Reich en Bryce Dessner. Liefhebbers, zoals ik, verkneukelden zich bij het vooruitzicht van zoveel talent, premières en gitaren.
Violist Diamanda La Berge Dramm.Foto Simon van Boxtel
Reichs Electric Counterpoint is een hypnotiserend gelaagd weefsel van vooraf opgenomen elektrische gitaren en één live-gitaar. Greenwoods uitvoering was verdienstelijk, en toch voelde zijn belichaming van de kruisbestuiving als een wat ongemakkelijke dans op een breuklijn. Het laatste wat iemand wil is dat Jonny Greenwood in een net pak de klassieke concertgitarist uithangt, maar zijn karakteristiek onrustige performance, wiebelend en ietwat neurotisch, detoneerde hinderlijk met de precieze, haast rituele sereniteit van Reichs minimalisme. Nee, dan Aart Strootman, als uitvoerder van Dessners Garcia Counterpoint, een dansante pendant van het stuk van Reich: warme, diepe, heldere gitaartoon met donzig randje, sublieme voordracht.
