In 2024 liep een conflict over stadsverwarming in een Rotterdamse woontoren volledig uit de hand. De overstap van gas naar een warmtenet moest een voorbeeld worden van de energietransitie en het pand aardgasvrij maken. Ruim twee derde van de aanwezige eigenaren stemde voor. Tegenstanders vreesden dat de benodigde apparatuur ruimte in hun bijkeuken zou innemen. Ook wilden zij niet afhankelijk worden van één warmteleverancier. Het VvE-bestuur moest naar de rechter om hun medewerking af te dwingen, en kreeg gelijk. Daarna volgden bedreigingen en vernielingen en belandde er hondenpoep in brievenbussen. Het bestuur trad af en de installateurs legden het werk neer vanwege de onveilige situatie.
Steven Wayenberg is juridisch beleidsadviseur bij Vereniging Eigen Huis.
Een Vereniging van Eigenaars (VvE) is een kleine democratie. Een basisregel van democratie is dat de meerderheid rekening houdt met de minderheid. Schuift een land dat uitgangspunt aan de kant, dan valt het ten prooi aan spanningen, frustraties en verdeeldheid. In een VvE zijn zulke effecten extra groot. De bewoners delen één gebouw en moeten blijvend met elkaar samenwerken. Juist daarom moet VvE-besluitvorming niet alleen snel zijn, maar ook uitvoerbaar en moet ze draagvlak hebben. Dat dreigt uit beeld te raken in het wetsvoorstel Versnelling verduurzaming en onderhoud verenigingen van eigenaars van minister Elanor Boekholt-O’Sullivan (Volkshuisvesting, D66).
