De Bosbaan in Amsterdam is een plek die Keijser jarenlang vermeed, maar tijdens de WK roeien kan ze niet om het roeiwalhalla heen. "Ik had liever een WK in Rotterdam gehad", zegt Keijser. "De Bosbaan is nog altijd niet mijn lievelingsplek."
Toen Keijser na 3,5 jaar afwezigheid in aanloop naar de WK roeien weer kwam trainen op de Bosbaan, bekroop haar een gevoel van onrust. "Het riep veel emoties op", vertelt Keijser in gesprek met NU.nl. "Er zat nog veel verdriet, waar ik niet mee kon dealen."
Het verdriet begon in 2020. In aanloop naar de Olympische Spelen van Tokio verdween het roeiplezier bij Keijser. De Spelen werden vanwege de coronapandemie met één jaar uitgesteld. Keijser raakte geïsoleerd, terwijl de prestatiedruk toenam. Daarnaast voerde ze een gevecht met haar gewicht.
Als roeister in een lichte boot mocht de 1,73 meter lange Keijser niet meer dan 57 kilo wegen. De angst om te zwaar te worden ging haar leven beheersen. Ze ging steeds minder eten en zelfs op een rustdag was ze constant bezig met afvallen. "En dat terwijl ik eigenlijk al uitgeput was. Naar de buitenwereld toe had ik geoorloofde anorexia. Iedereen in mijn omgeving vond het oké."
Het lichtroeien verdween na de Spelen van Tokio, maar toen was het kwaad bij Keijser al geschied. Ze was in haar jonge jaren hét roeitalent van Nederland. Na twee wereldtitels bij de junioren werd ze in 2017 toegevoegd aan de Nederlandse roeiploeg.
