Αθήνα, 1942.Η Ελλάδα βρίσκεται υπό γερμανική κατοχή και στο σπίτι της οικογένειας Χατσόπουλου συμβαίνει κάτι που για έναν έφηβο κάνει τον πόλεμο ακόμη πιο τρομακτικά κοντινό.Οι Ναζί έχουν επιτάξει μέρος του σπιτιού. Γερμανοί αξιωματικοί μένουν στον επάνω όροφο. Ακριβώς από κάτω βρίσκεται ο νεαρός Γιώργος Χατσόπουλος. Είναι ακόμη μαθητής, αλλά έχει ήδη μια εμμονή. Θέλει να γίνει εφευρέτης.Από μικρό παιδί διαβάζει για τον Τόμας Έντισον. Στα έξι του χρόνια έχει ήδη κατασκευάσει έναν αυτοσχέδιο προβολέα εικόνων χρησιμοποιώντας σελοφάν και φως. Τώρα όμως η εφευρετικότητά του υπηρετεί έναν πολύ διαφορετικό σκοπό.Ο Χατσόπουλος ψάχνει σε παλιοσίδερα και βρίσκει εξαρτήματα. Με αυτά κατασκευάζει κρυφά ραδιοφωνικούς δέκτες.Η ακρόαση συμμαχικών μεταδόσεων είναι απαγορευμένη από τις κατοχικές αρχές. Κι όμως, με τους Γερμανούς να βρίσκονται κυριολεκτικά έναν όροφο ψηλότερα, ο έφηβος Χατσόπουλος ακούει ειδήσεις για την πορεία των Συμμάχων.Δεν μπορεί να γνωρίζει ότι αυτή η σχεδόν παιδική εμμονή να παίρνει εξαρτήματα και να τα μετατρέπει σε κάτι που λειτουργεί θα καθορίσει ολόκληρη τη ζωή του.Από την κατεχόμενη Αθήνα στο MITΟ πόλεμος τελειώνει. Ο Χατσόπουλος σπουδάζει στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στη συνέχεια φεύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Προορισμός του είναι το Massachusetts Institute of Technology.Το MIT θα γίνει ουσιαστικά το δεύτερο σπίτι του. Παίρνει πτυχίο, μεταπτυχιακό, δίπλωμα μηχανικού και τελικά διδακτορικό στη Μηχανολογία. Αργότερα θα διδάξει εκεί και θα παραμείνει συνδεδεμένος με το πανεπιστήμιο για δεκαετίες.Αλλά το 1956 βρίσκεται μπροστά σε μια επιλογή. Η διδακτορική του διατριβή έχει τίτλο «The Thermo-Electron Engine». Η ιδέα του αφορά την άμεση μετατροπή θερμότητας σε ηλεκτρική ενέργεια. Για έναν νέο επιστήμονα υπάρχει ένας προφανής δρόμος.Να δημοσιεύσει την έρευνα, να παραμείνει στο πανεπιστήμιο, να συνεχίσει την ακαδημαϊκή καριέρα. Ο Χατσόπουλος όμως θέλει κάτι διαφορετικό. Θέλει να πάρει την εφεύρεση έξω από το εργαστήριο. Και να δει αν μπορεί να γίνει επιχείρηση.Τα 50.000 δολάρια και μια ασυνήθιστη συμφωνία με το MITΔεν έχει όμως τα χρήματα. Το MIT τον βοηθά αρχικά να χρηματοδοτήσει την έρευνα και στη συνέχεια εμφανίζεται ένας ιδιώτης επενδυτής. Βάζει 50.000 δολάρια.Με αυτή την αρχική χρηματοδότηση, ο Χατσόπουλος και ο Πίτερ Νομικός ιδρύουν το 1956 την Thermo Electron Corporation. Υπάρχει όμως ένα ακόμη πρόβλημα. Το MIT κατέχει το 50% των δικαιωμάτων της πατέντας του thermo-electron engine.Ο Χατσόπουλος προσφέρεται να αγοράσει το μερίδιο του πανεπιστημίου. Και τότε συμβαίνει κάτι που ο ίδιος, δεκαετίες αργότερα, θα έλεγε ότι δύσκολα θα μπορούσε να συμβεί σήμερα. Ο κοσμήτορας της Σχολής Μηχανικών C. Richard Soderberg δεν του πουλά τα δικαιώματα, του τα επιστρέφει.Υπάρχει μόνο μια συμφωνία κυρίων: αν η εταιρεία πετύχει, ο Χατσόπουλος θα χρηματοδοτήσει κάποτε μια έδρα Μηχανολογίας στο MIT. Η εταιρεία θα πετύχει. Και ο Χατσόπουλος θα τηρήσει την υπόσχεσή του.Δεν ήθελε να κατασκευάσει ένα προϊόνΗ Thermo Electron ξεκινά γύρω από μια συγκεκριμένη τεχνολογία. Ο Χατσόπουλος όμως αντιλαμβάνεται σχετικά νωρίς ότι δεν θέλει να χτίσει μια εταιρεία γύρω από μία μόνο εφεύρεση. Το επιχειρηματικό του όραμα είναι πολύ πιο παράξενο.Θέλει να συγκεντρώσει εξαιρετικούς επιστήμονες και μηχανικούς και στη συνέχεια να τους αφήσει να αναζητούν μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας που μπορούν να λυθούν με την τεχνολογία.Η εταιρεία, όπως θα εξηγήσει αργότερα ο ίδιος, δεν θα βρίσκεται απλώς στην επιχείρηση παραγωγής κάποιου συγκεκριμένου προϊόντος. Θα βρίσκεται στην «επιχείρηση δημιουργίας νέων επιχειρήσεων».Κάποτε διαβάζει ένα δημοσίευμα για τις καρδιοπάθειες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δημιουργεί μέσα στην Thermo Electron ομάδα που θα εργαστεί πάνω στην ανάπτυξη τεχνητής καρδιάς. Και αυτό το μοντέλο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.Ιατρικές συσκευές, περιβαλλοντικά συστήματα, αναλυτικά όργανα, ενεργειακές τεχνολογίες, ανιχνευτές εκρηκτικών, παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από βιομάζα. Η Thermo Electron αρχίζει να μοιάζει όλο και λιγότερο με μία εταιρεία.Και όλο και περισσότερο με ένα εργοστάσιο εταιρειών.