Δεν υπάρχει κατάλογος εστιατορίου ούτε κάποιος σερβιτόρος που περιμένει να πάρει παραγγελία. Οι επισκέπτες φορούν ποδιές, βγαίνουν στον κήπο, κόβουν βότανα και αρωματικά, μαζεύουν λαχανικά από το μποστάνι, ζυμώνουν και ανάβουν την ανοιχτή φωτιά.Ύστερα κάθονται όλοι μαζί γύρω από ένα τραπέζι.Κάπως έτσι, στην ενδοχώρα των Χανίων, ο τουρίστας παύει για λίγες ώρες να είναι τουρίστας. Δεν παρακολουθεί μια επίδειξη κρητικής κουζίνας. Γίνεται μέρος της.«Η κρητική φιλοξενία δεν είναι ένα καλωσόρισμα. Είναι ταυτότητα. Είναι στάση ζωής, σεβασμός στον άνθρωπο, είναι ιδέα που γίνεται καθημερινότητα και ευθύνη», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Ελένη Κωτσάκη, ανοίγοντας την πόρτα του σπιτιού της Cretan Gea.Και πίσω από αυτή την πόρτα κρύβεται μια διαφορετική ιδέα για το τι μπορεί να σημαίνει τουρισμός στην Κρήτη.Όχι να δουν την Κρήτη. Να γίνουν μέρος τηςΗ ιδέα, όπως εξηγεί, δεν γεννήθηκε ως επιχειρηματικό σχέδιο. Προέκυψε μέσα από έναν τρόπο ζωής.Το σπίτι ήταν πάντοτε ανοιχτό σε φίλους, ανθρώπους του τόπου και επισκέπτες. Το τραπέζι στρωνόταν, όλοι μαγείρευαν μαζί και οι ιστορίες περνούσαν από τον έναν στον άλλο μαζί με το ψωμί, το κρασί και το φαγητό.«Κάποια στιγμή συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό που εμείς ζούσαμε αυθόρμητα μπορούσε να αποτελέσει μια μοναδική εμπειρία και για έναν επισκέπτη της Κρήτης», θυμάται.Έτσι γεννήθηκε η Cretan Gea και η ΚοινΣΕπ «Ενδοχώρα», με μία απλή φιλοσοφία: να μη “δείχνουν” την κρητική κουζίνα στους ταξιδιώτες, αλλά να τους προσκαλούν να συμμετέχουν σε αυτήν.Στον Αποκόρωνα, στις Βουκολιές, στον Πλατανιά και σε άλλες περιοχές των Χανίων, επισκέπτες ακολουθούν την ομάδα σε μοναστήρια, παραδοσιακά σπίτια, κήπους και χωριά. Μαζεύουν πρώτες ύλες, γνωρίζουν τα τοπικά προϊόντα και μαγειρεύουν μαζί με τους ανθρώπους του τόπου.