«Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού». Η παροιμιώδης αυτή φράση βρίσκει την απόλυτη, σχεδόν κυνική δικαίωσή της στην ελληνική μνημονιακή και μεταμνημονιακή πραγματικότητα, μέσα από τη διαδρομή της φορολόγησης της ακίνητης περιουσίας.Από το 2011, όταν η χώρα βρισκόταν στο χείλος του δημοσιονομικού γκρεμού, έως και σήμερα, πάνω από 6.000.000 Έλληνες ιδιοκτήτες ακινήτων μετατράπηκαν στη μόνιμη, εύκολη και «αιμορραγούσα» δεξαμενή για τη διάσωση και τη συντήρηση των δημόσιων οικονομικών.Σήμερα, 20 Αυγούστου 2026, οκτώ χρόνια μετά την έξοδο από τα μνημόνια, αλλά και από τη μεταμνημονιακή εποπτεία, αυτό που ξεκίνησε ως ένα έκτακτο -υποτίθεται- βραχυπρόθεσμο «χαράτσι», για να αποφευχθεί η άτακτη χρεοκοπία, εξελίχθηκε σε έναν δομικό, αμετακίνητο πυλώνα μόνιμης στήριξης των φορολογικών εσόδων, σε έναν αυτόματο εισπρακτικό μηχανισμό που επιβιώνει σχεδόν ανέπαφος, παρά τη λήξη των μνημονίων, τις αλλεπάλληλες πολιτικές αλλαγές και τις θριαμβευτικές κυβερνητικές εξαγγελίες για φορολογικές ελαφρύνσεις.Η ακτινογραφία των εσόδων από τη φορολόγηση της κατοχής ακινήτων κατά την τελευταία δεκαπενταετία σοκάρει και αποκαλύπτει το μέγεθος της αφαίμαξης. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους από τους εκτελεσθέντες προϋπολογισμούς και τους απολογισμούς της ΑΑΔΕ, την περίοδο 2011-2026 το συνολικό ποσό που βεβαιώθηκε σε βάρος των φορολογουμένων για τους φόρους κατοχής ακινήτων (ΕΕΤΗΔΕ, ΕΕΤΑ και ΕΝΦΙΑ) αγγίζει το αστρονομικό νούμερο των 43,3 δισ. ευρώ. Από αυτά, παρά τη βαθιά οικονομική ύφεση, τη δραματική μείωση των μισθών, την κατάρρευση των εισοδημάτων και την κατακόρυφη πτώση της αγοραστικής δύναμης, οι πολίτες πλήρωσαν από το υστέρημά τους πάνω από 34,4 δισ. ευρώ, χωρίς να συνυπολογίζονται οι υπολειπόμενες μελλοντικές εισπράξεις από τις εναπομείνασες άληκτες δόσεις του ΕΝΦΙΑ του 2026 (οι οποίες λήγουν έως τον Φεβρουάριο του 2027). Η εισπραξιμότητα των εν λόγω φόρων, η οποία κινήθηκε σταθερά σε εντυπωσιακά επίπεδα άνω του 80% με 85%, αποδεικνύει περίτρανα ότι η ελληνική οικογένεια προτίμησε να στερηθεί βασικές ανάγκες της καθημερινότητάς της προκειμένου να μη χάσει τα σπίτια και τις περιουσίες που έχτισε με τους κόπους ολόκληρων γενεών.Η σύνδεση με το ρεύμαΗ ιστορία της μεγάλης αυτής φορολογικής επιδρομής ξεκινά το δραματικό φθινόπωρο του 2011, με τη νομοθέτηση του διαβόητου Έκτακτου Ει δικού Τέλους Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών (ΕΕΤΗΔΕ). Οι τότε πολιτικοί ταγοί και οι υπουργοί των μνημονιακών κυβερνήσεων διαβεβαίωναν, σε όλους τους τόνους, από το βήμα της Βουλής και στα τηλεοπτικά παράθυρα, ότι πρόκειται για μια έκτακτη εισφορά, με προσωρινό και όχι μόνιμο χαρακτήρα. Για να διασφαλιστεί μάλιστα η άμεση ροή χρήματος ο φόρος συν δέθηκε απευθείας με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Όποιος αδυνατούσε ή αρνιόταν να πληρώσει έβλεπε το συνεργείο της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού να του κόβει το ηλεκτρικό ρεύμα. Ήταν ένας πρωτοφανής και ωμός εκβιασμός που απέφερε στα ταμεία βεβαιώσεις ύψους περίπου 2,8 δισ. ευρώ ετησίως τη διετία 2011-2012, με τις καθαρές ετήσιες εισπράξεις να φτάνουν τα 2,1 δισ. ευρώ. Το 2013, το ΕΕΤΗΔΕ μετονομάστηκε σε ΕΕΤΑ (Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ακινήτων), διατηρώντας όμως την ίδια ακριβώς εισπρακτική φιλοσοφία και προσθέτοντας άλλα 2,3 δισ. ευρώ στο ασήκωτο βάρος των ιδιοκτητών.