vandaag, 20:31Al honderd weken protesteert hetzelfde groepje van tientallen Utrechters elke doordeweekse ochtend tegen het geweld van Israël tegen de Palestijnen in Gaza. Op de Neude in het centrum van de stad zijn ze tijdens de ochtendspits een bekend gezicht. "Goedemorgen." Triomfantelijk opent Giel van Dam de voordeur van zijn huis in de binnenstad. Samen met zijn vrouw Karin neemt hij elke vrijdag de spandoeken mee. "Binnen de groep rouleren we dat. Elke dag van de week hebben we andere spandoeken", legt hij uit. Uit zijn kelder haalt hij de boodschappentas waar alles in zit. Die hangt hij om zijn stuur, en dan zijn ze klaar om te gaan.Een ochtendje mee met het dagelijkse protest:Voor de gepensioneerden Giel en Karin is het onderdeel van de ochtendroutine: Een paar minuten voor half negen fietsen ze weg. Om exact half negen komen ze aan op de Neude. Samen met een groepje andere demonstranten staan ze daar een uur met spandoeken en flyers. "In totaal zijn we met 160 mensen in de Signal-groep, maar meestal zijn er tussen de vijf en vijftien aanwezig bij het protest", zegt Giel. "Dus het is altijd spannend wie er op komen dagen."Als de Domtoren half negen slaat, komen er vanaf alle kanten mensen aangefietst. Vrolijk begroeten ze elkaar. "Ze komen uit alle hoeken van Utrecht", zegt Giel. "Behalve één iemand, die komt uit De Bilt, volgens mij." Volgens Giel gaat het om mensen van alle leeftijden, soms gepensioneerd, maar soms ook mensen die voordat ze naar hun werk gaan een deel van het protestuurtje aanhaken. "Sommigen staan er even bij tot ze zien dat hun trein bijna gaat, dan lopen ze door naar het Centraal Station."Peace-tekens én middelvingersTerwijl de pro-Palestijnse actievoerders een peace-teken ophouden, wandelen en fietsen mensen voorbij op weg naar hun werk, school of studie. Af en toe toetert er een buschauffeur vanaf de naastgelegen busbaan. Sommigen van de voorbijgangers glimlachen en steken ook twee vingers op. "Maar een of twee keer per ochtend krijgen we ook een middelvinger", zegt Giel. "Dat mag. We leven in een democratie, en ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die een andere mening hebben dan ik. Het liefst ga ik dan met ze in gesprek, over waarom ze zo heftig reageren."Deze ochtend valt het mee met de negatieve reacties. "Mijn hart stroomt hiervan over", zegt de Ierse toerist Gerard. "Om te zien dat mensen zich zorgen maken over de wreedheid die mensen elkaar aandoen." Dat ze al honderd weken op deze manier protesteren, vindt hij bewonderenswaardig. "Ik hoop hier over honderd weken weer te zijn, en ze dan - als het nog nodig is - nog steeds te zien", zegt hij. Steunen en gesteund voelenDat is ook precies de insteek van de actiegroep. "Wij willen ruimte voor de Palestijnen om te wonen. Dat mensen normaal kunnen leven, werken, naar school gaan en eten. Dat ze niet bij elk vliegtuig in elkaar duiken." Maar voor Giel is er ook een persoonlijke reden om mee te doen met de groep: "Ik heb het gevoel dat ik hier heel erg gesteund word door de anderen.""We praten over hoe vervelend we de situatie in Gaza vinden, maar ook over andere situaties in de wereld." Andere gewapende conflicten en het klimaat komen bijvoorbeeld aan bod. "Dat kan zo op je drukken dat je het gevoel hebt om op de bank te gaan zitten en niks meer te doen. Maar hier heb ik het gevoel ergens bij te horen."Dan slaat de Domtoren half tien. De spandoeken worden weer opgerold en de flyers verdwijnen in de tas. "Ik ga zo even lekker het water op", zegt een van de deelnemers die zijn supboard had meegenomen. "Tot de volgende, hé?", zegt een ander tegen de man die naast hem stond. "Ja, maandag weer", reageert hij.Palestijnse gemeenschap herdenkt Nakba op Domplein in Utrecht(opent in nieuw venster)Pro-Palestijnse actiegroep vernielt gebouw universiteit met hamer en brandblussers(opent in nieuw venster)