Toen ik afgelopen woensdagavond duizenden mensen op het strand met tweedehands Chinese eclipsbrilletjes zag modderen en hardop hoorde klagen dat die krengen het niet deden, vroeg ik me af of ze misschien geleverd waren door Sywert van Lienden. Heerlijk om zijn naam weer eens blind te tikken. Dat laatste moet ik wel omdat ik te lang in de verduisterde zon heb gekeken.
Voor de jongere lezers: Sywert is de man die samen met zijn criminele vrienden Camille van Gestel en Bernd Damme ooit een persoonlijke zonsverduistering heeft meegemaakt. Zichzelf eerst rijk gerekend en daarna meedogenloos failliet gegaan.
Over zonsverduisteringen gesproken. Ik las deze week het heerlijke verhaal over ene Frank Botman die een aantal rijke stinkerds voor 130 miljoen genaaid heeft. Voor hoeveel? 130 miljoen. Zij gaven hem dat geld met de bedoeling dat ze daarna nog rijker zouden worden. Dit geld is inmiddels weg. Foetsie. Verdampt.
Tijdens het lezen van het smeuïge relaas over deze financiële supercharlatan was een meneer naast mij op het strand druk bezig om met een vergiet de zonsverduistering op een strandhokje te projecteren. Dat liep niet soepel. Zijn vrouw danste onderhand aan de vloedlijn lekker ritueel terwijl ze door een vooroorlogs lasmasker naar de in de zee zakkende zon stond te wuiven. De vergietman vertelde mij later dat zij met deze dans de zon bedankte voor het geleverde licht en de warmte. Hij zei: „Als je je dankbaarheid toont dan geeft de natuur altijd antwoord.” De volgende dag zat de zee vol met kwallen.
