Razendsnel somt de veilingmeester bedragen op. Zenuwachtig steek ik mijn verkreukte papiertje met nummer 32 in de lucht. Lang duurt het niet. Het budget dat ik van de krant heb meegekregen voor het kopen van verloren koffers, is de veilingmeester al snel ruimschoots gepasseerd. Links en rechts blijven papiertjes de lucht ingaan. Rond de 1.000 euro vermindert de animo. „1.100, wie biedt meer?”
De veilingmeester slaat met zijn hamer en wijst naar nummer 39. Daar horen twee jongens van begin twintig bij, zie ik als ik me omdraai. Zij zijn nu eigenaar van een kar met een stuk of tien koffers die zijn achtergebleven op Schiphol.
Nog achttien karren bomvol koffers gaan aan mijn neus voorbij. De goedkoopste voor 700 euro, de duurste voor 1.400 euro. De twee mannen kopen nog een stuk of vijf karren. Op weg naar buiten onderschep ik ze: kan ik niet wat koffertjes overkopen?
Koffers die gescheiden zijn geraakt van hun eigenaars hebben een aantrekkingskracht. Het zijn geen bezittingen die mensen wegdoen voor een rommelmarkt of voor de kringloop, maar items die mensen juist dicht bij zich wilden houden toen ze van huis vertrokken. Online kijken mensen graag mee naar het uitpakken van de koffers: livestreams en filmpjes krijgen duizenden views. De ene uitpakker laat elke vieze sok aan de camera zien, de ander behandelt de persoonlijke bezittingen met meer integriteit.
