Een zonsverduistering is geen Netflix-film die je aanklikt en direct begint te spelen. Dus als het na zevenen maar heel langzaam ietsje begint te schemeren, zijn er mensen op Slag Maasmond die ongeduldig worden. Is dít het dan? Wordt het wel echt donker?
De stenen dijk op de hoek van de Tweede Maasvlakte is woensdagavond een populaire plek om de zonsverduistering te bekijken – langs de hele dijk die de zee van de Maasvlakte scheidt staat het vol met auto’s en mensen. Op het slag verdringt de geur van frituur en zee de chemische havenlucht.
Colinda Ducardis (54) en haar dochter Avienda (26) stellen ruim op tijd hun telescoop scherp. Ze hebben het uitgerekend: hier, naast Smickel-Inn Balkon van Europa, een snackbar die voor de gelegenheid langer openblijft, zouden ze de zonsverduistering het best moeten kunnen zien. Ze kijken ernaar uit, de eerste zonsverduistering in Nederland van deze omvang sinds 1999 en de laatste tot 2081. De natuur, zegt Colinda, „kan zoveel moois. Een zonsverduistering maakt je klein.”
Kijk vanaf het slag de andere kant op en je ziet eindeloze rijen opgestapelde zeecontainers die alles bevatten wat de mens zich kan wensen, of nog niet weet dat ‘ie het zich gaat wensen. De Tweede Maasvlakte is een door de mens gemaakte en door de globalisering aangejaagde bochel in de Nederlandse kustlijn. Zo’n dertig jaar geleden schreven architect Rem Koolhaas en econoom Eduard Bomhoff in hun pamflet Maa$vlakte dat zo’n tweede havengebied in de zee noodzakelijk was om competitief te blijven. Weg met de verstikkende regels, schreven ze, haal het mondiale kapitaal binnen.
