OVOG meseca februarska agresija Rusije na Ukrajinu napuniće četiri i po godine jalovog rata, dok će američki napad na Iran zaokružiti svoj šesti mesec sukoba koji takođe obeležava pat-pozicija. S obzirom da su obe intervencije po prvobitnoj zamisli trebale da imaju karakter Blitzkrieg-a, može se konstatovati da su vremenske crvene linije za ostvarenje izvornih namera Moskve i Vašingtona već pređene i da svaki dan produženja sukoba ide u korist napadnutih.
Zanimljivo da ove dve velike sile nijedan dugačak rat nakon 1945. nisu uspele da reše u svoju korist. Nije se potpisivala kapitulacija kao što je to bio slučaj do 1945., ali ko se priseti američke bežanije iz vijetnamskog Sajgona i avganistanskog Kabula posle višegodišnjeg ratovanja svakako to ne može smatrati vojnim uspehom Pentagona. U oba slučaja i sa različitim intenzitetima vojno prisustvo SAD trajalo je po dvadeset godina.
Iskustva Rusije i SAD nakon 1945.
Sovjetski savez/Rusija su skoro po punu deceniju bile uključene u građanske ratove u Avganistanu i Siriji odakle su se povukle taman onoliko pobednički koliko se srpska vojska pobednički povukla sa Kosova u junu 1999. Doduše, Rusi za razliku od Srba nisu potpisali ništa slično Kumanovskom sporazumu, ali činjenica da je Berlinski zid pao samo devet meseci nakon povlačenja iz Avganistana ukazuje da se tu nije radilo samo o neuspehu nego i o strateškom slomu jedne imperije koja se protezala od Berlina do Vladivostoka.
