Borstenbedrog in de Tour de France Femmes. Rensters rijden rond met sjoemeltieten. Het had misschien iets grappigs, tot de foto verscheen van een jurylid, een man, met een leesbril op de punt van zijn neus, die in de wielertrui van een wielrenster leek te kijken en haar borsten aan een uitgebreide inspectie leek te onderwerpen, met een priemende blik door dat brilletje.
Een momentopname is gewillig; van een routinecheck op regels waaraan het tenue moet voldoen kun je van alles maken als je maar op het juiste moment je plaatje knipt.
En toen was het kwaad geschied. De foto ging de wereld over, en die ontplofte. Kijk nu eens, hoe vrouwonvriendelijk, mensonterend, ronduit tenhemelschreiend schandalig – terwijl ze beloofd hadden dat de borstencheck in een afgesloten tentje zou plaatsvinden, door een vrouwelijk jurylid van wereldwielerbond UCI. En nu doen ze het zo. Open en bloot, door een man die z’n neus er bijna tussen steekt.
Ik stond erbij, in het startvak van de tijdrit van de Tour de France Femmes. Ik heb met eigen ogen gekeken wat daar gebeurde. Of er borsten gecheckt werden. En hoe, dat had ik zelfs kunnen zien als Tourrenster Marit Raaijmakers eruit was gepikt. Van haar gezicht zag ik weinig door het gigantische vizier van haar tijdrithelm, maar dat ze de humor er wel van inzag, van borstengate, was duidelijk. „Kom maar mee het tentje in hoor, als ik mijn tieten moet laten checken”, zei ze lachend.
