Popster Ariana Grande gooit de roze bloemblaadjes van haar leven de lucht in. Ze dwarrelen alle kanten op. Petal, haar achtste studioalbum, is haar drop-the-mic-moment. De 33-jarige zangeres heeft een lange pauze aangekondigd van haar zorgvuldig geregisseerde showbizzbestaan. Per direct trekt ze zich ook terug uit een musicalproductie in Londen.
Ariana Grande is moe. Dóódmoe zelfs. Van de voortdurende kritische blik van publiek en media op haar optredens, relaties en publieke verschijningen.
In het staartje van haar succesvolle Eternal Sunshine Tour hoeft de zangeres niemand meer te overtuigen van haar status. Met meerdere Grammy Awards, miljarden streams en wereldhits als ‘Thank u, next’, ‘7 Rings’, ‘No Tears Left To Cry’ en ‘We can’t be friends (wait for your love)’ behoort Grande al jaren tot de meest succesvolle popartiesten van haar generatie. Van voormalige Nickelodeon-tienerster werd ze popicoon. En succesvolle Wicked-actrice. Maar die wereldtop had een prijs. De afgelopen jaren kreeg Grande een niet-aflatende stroom aan meningen over zich heen: over haar liefdesleven, haar vermagerde uiterlijk, haar carrièrekeuzes, terwijl hackers haar privébeelden te koop aanboden.
Op Petal is Ariana Grande veel minder bezig met haar reputatie en veel meer met haar eigen gemoedsrust. Niet voor niets keert het beeld van de bloem steeds terug. Grande voelt zich een dor bloempje tussen de stoeptegels. Frustratie en vermoeidheid klinken geregeld door op de plaat. Tussen licht vervormde synthpopbeats en fluisterzachte zanglijnen fantaseert Grande over een gewoon leven, buiten de permanente aandacht van media en publiek. „Someday all the seeds will open. All of the human life I’ve dreamt of, will be real if I start over. How will it feel?” Het klinkt als de gedachte van iemand die zich vast niet voor het eerst afvraagt hoe een gewoon leven zou voelen.
