De seriemoordenaar vond ik altijd het engste wat misdaaddrama te bieden had. Maar nu ik Furious heb gezien, weet ik dat er engere dingen bestaan. Sterker nog, na een tijdje ging ik hopen dat de seriemoordenaar zou slagen in haar missie.
In de eerste scène zie je al dat Catherine (Lola Petticrew) een ander soort seriemoordenaar is – ze is een vrouw, om te beginnen. Ze praat lief tegen haar stervende slachtoffer, kruipt warmpjes tegen hem aan terwijl hij aan zijn doodsrochels begint. Berekenend en koud is ze. Ze plant haar moorden zorgvuldig, palmt mensen in, verandert steeds van uiterlijk. Maar ze blijft ook meisjesachtig. Later komt het beschadigde, dissociërende meisje in haar steeds meer naar boven.
Niet geheel verrassend blijkt haar tegenstander, FBI-agent Alice (Emmy Rossum), meer op haar te lijken dan je zou denken. Die probeert hard en professioneel over te komen, maar is duidelijk ook een fuck-up. Slachtoffer van intiem geweld, en er is ook iets in haar jeugd gebeurd. Onaangepast is ze ook, zoals het een speurder betaamt. Ze doucht niet, ze stinkt en ze eet als een beest.
Deze misdaadserie van Elizabeth Meriwether op Disney+ is ontzettend spannend en aangrijpend. Ze sleept je mee van de bedompte kelder van het FBI-gebouw naar de motels van de sekswerkers en de fraaie appartementen van de klanten.
