Τoυ Γιάννη Γούναρη, διδάκτορα Νομικής ΕΚΠΑ, επιστημονικού συνεργάτη Ινστιτούτου ΕΝΑΜΕ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ της Συνόδου του G7 στο Εβιάν της Γαλλίας τον Ιούνιο, η συζήτηση για την αποτελεσματικότητα και τη νομιμοποίηση του φόρουμ των «Επτά» αποκτά νέα επικαιρότητα.Οι ηγέτες των προηγμένων οικονομιών της Δύσης συζήτησαν γεωπολιτικά ζητήματα -σχεδόν αποκλειστικά τον πόλεμο στην Ουκρανία- και τεχνολογικές προκλήσεις, καλώντας παράλληλα σε μεγαλύτερη σύγκλιση με άλλες μεγάλες οικονομίες.Ωστόσο, η μονοδιάστατη δομή του G7 καθιστά ολοφάνερα τα δομικά όρια ενός μηχανισμού που γεννήθηκε σε έναν διπολικό και άκμασε σε έναν -βραχύβιο- μονοπολικό κόσμο.ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ πολυκεντρικότητας, το G7 λειτουργεί ως συντονιστικό όργανο της Συλλογικής Δύσης.Παρότι τα μέλη του αντιπροσωπεύουν σημαντικό μερίδιο του παγκόσμιου ΑΕΠ, η επιρροή του εκτός του δυτικού χώρου είναι περιορισμένη.Το φόρουμ εμφανίζεται ως μία λέσχη πλούσιων δυτικών χωρών, αποκομμένη από τις νέες πραγματικότητες της ανερχόμενης Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής.Η πρόσκληση χωρών όπως η Ινδία ως παρατηρητών δεν αρκεί για να καλύψει το έλλειμμα αντιπροσωπευτικότητας.Αντίθετα, ενισχύει την εικόνα ενός exclusive club, που επιχειρεί να διατηρήσει, συμβολικά έστω, την εικόνα δυτικής ηγεμονίας, σε αντιπαράθεση με τον έτερο πόλο που θα μπορούσε να απεικονιστεί μέσω των BRICS, μιας εξίσου μονομερούς ομαδοποίησης κρατών της «άλλης πλευράς».ΛΕΓΟΝΤΑΣ δυτική ηγεμονία, εννοείται στην ουσία αμερικανική, καθώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν παρέλειψε να υπενθυμίσει, εισερχόμενος στην αίθουσα διασκέψεων του Εβιάν, ότι ο ίδιος είναι «το αφεντικό».Πάντως, η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι η αποτελεσματικότητα των άτυπων φόρουμ εξαρτάται από την ικανότητά τους να ανταποκρίνονται στις μεταβαλλόμενες ισορροπίες ισχύος.Το G7, όπως ο ΟΑΣΕ στον ευρωπαϊκό χώρο, γεννήθηκε σε συνθήκες που σήμερα απλά δεν ισχύουν.Η μονομερής του προσέγγιση σε ζητήματα όπως οι παγκόσμιες οικονομικές ανισορροπίες, οι εφοδιαστικές αλυσίδες, η Τεχνητή Νοημοσύνη και οι νέοι εμπορικοί ανταγωνισμοί χωρίς την παρουσία του Πεκίνου, δηλαδή του μεγάλου εμπορικού αντιπάλου, αλλά και δυνητικού εταίρου της Δύσης, προφανώς περιορίζει την πρακτική του αξία.Παρομοίως, η όποια συζήτηση για την ειρήνη και την ασφάλεια στην Ευρώπη ή στον Περσικό Κόλπο στερείται βάθους όταν απουσιάζουν οι βασικοί παίκτες που διαμορφώνουν την πραγματικότητα στο έδαφος, απουσία που καθιστά το G7 echo chamber της δυτικής κοσμοαντίληψης, αντί για διαμορφωτή παγκόσμιας κλίμακας λύσεων.ΕΠΟΜΕΝΩΣ, το G7 χρήζει αναβάθμισης για να αποφευχθεί μια επικίνδυνη αποσύνδεση μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων.Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η πρόταση για μία λελογισμένη διεύρυνσή του, με την προσθήκη