Στο Μπουένος Άιρες, η πόλη μοιάζει να κρατά την ανάσα της. Έξω από την προεδρική κατοικία, χιλιάδες άνθρωποι στέκονται σιωπηλοί, με κεριά στα χέρια. Κάποιοι προσεύχονται, άλλοι κλαίνε χωρίς ακόμη να γνωρίζουν την αλήθεια.Μέσα στο δωμάτιο, οι γιατροί απομακρύνονται αργά από το κρεβάτι μιας γυναίκας που για εκατομμύρια Αργεντινούς δεν είναι απλώς η σύζυγος του προέδρου. Είναι η φωνή των φτωχών. Η ελπίδα τους. Η Εβίτα.Λίγα λεπτά αργότερα, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί διακόπτουν το πρόγραμμά τους. Η ανακοίνωση είναι λιτή. Η Εύα Περόν είναι νεκρή. Το ημερολόγιο γράφει 26 Ιουλίου 1952, Και το ρολόι δείχνει 20:25.Είναι μόλις 33 ετών. Ο καρκίνος έχει εξαντλήσει το σώμα της. Τους τελευταίους μήνες ζυγίζει ελάχιστα, υποφέρει, δυσκολεύεται ακόμη και να σταθεί όρθια.Μέσα σε λίγα λεπτά, η είδηση απλώνεται από το Μπουένος Άιρες μέχρι τα πιο απομακρυσμένα χωριά της χώρας. Εργάτες εγκαταλείπουν τις βάρδιες τους. Γυναίκες βγαίνουν στους δρόμους κλαίγοντας. Τα καταστήματα κατεβάζουν ρολά. Οι κινηματογραφικές προβολές σταματούν. Οι σημαίες υποστέλλονται.Η Αργεντινή δεν χάνει απλώς την πρώτη κυρία της. Οι «descamisados», αυτοί που δεν έχουν ούτε πουκάμισο, όπως αποκαλούνται οι φτωχοί και οι εργάτες που στηρίζουν τον περονισμό– πιστεύουν ότι χάνουν τη γυναίκα που τους είδε όταν κανείς άλλος δεν τους έβλεπε.Δεν γνωρίζουν ακόμη ότι η Εβίτα δεν πρόκειται να βρει γαλήνη ούτε στον θάνατο.Μια θάλασσα ανθρώπων και λουλουδιώνΑπό το ίδιο βράδυ, το Μπουένος Άιρες μετατρέπεται σε μια ατελείωτη νεκρική πομπή.Το πλήθος πυκνώνει τόσο πολύ ώστε η πόλη μοιάζει να μην μπορεί να αναπνεύσει. Άνθρωποι περιμένουν για ώρες μέσα στο κρύο και τη βροχή, μόνο και μόνο για να περάσουν για λίγα δευτερόλεπτα μπροστά από το φέρετρο. Άλλοι λιποθυμούν. Κάποιοι τραυματίζονται μέσα στην πίεση του πλήθους.Τα ανθοπωλεία αδειάζουν. Λουλούδια φτάνουν από κάθε γωνιά της χώρας και καλύπτουν πεζοδρόμια, εισόδους κτιρίων και ολόκληρα τμήματα των λεωφόρων. Από τα μπαλκόνια πέφτουν ροδοπέταλα. Η βροχή ανακατεύεται με τα δάκρυα.Μέσα στο φέρετρο, η Εβίτα μοιάζει να κοιμάται. Αυτό ακριβώς επιδιώκει ο άνθρωπος που σκύβει πάνω από το σώμα της.Ο Ισπανός γιατρός Πέδρο Άρα είναι ειδικός στην ταρίχευση. Δεν θέλει απλώς να καθυστερήσει τη φθορά. Θέλει να νικήσει την εικόνα του θανάτου. Δουλεύει επί μήνες, αντικαθιστώντας τα υγρά του σώματος με ειδικά συντηρητικά διαλύματα, ώστε το πρόσωπο, τα χέρια και τα χαρακτηριστικά της να διατηρηθούν.Η Εβίτα πρέπει να φαίνεται γαλήνια. Αναλλοίωτη. Σχεδόν ζωντανή.Ο Χουάν Περόν σχεδιάζει να την τοποθετήσει σε ένα τεράστιο μνημείο. Η σορός της θα εκτίθεται σε δημόσιο προσκύνημα, όπως εκείνη του Λένιν στη Μόσχα. Οι οπαδοί της θα μπορούν να συνεχίσουν να τη βλέπουν, να της μιλούν, να αφήνουν λουλούδια.Ο θάνατός της δεν θα αποτελέσει το τέλος της παρουσίας της. Θα αποτελέσει την αρχή της αθανασίας της.Η γυναίκα που έγινε σύμβολοΗ Εύα Περόν γνωρίζει πολύ καλά τη δύναμη της εικόνας. Γεννιέται το 1919 σε μια φτωχή οικογένεια της επαρχίας. Είναι νόθο παιδί, σε μια κοινωνία που μετατρέπει τη γέννηση εκτός γάμου σε ισόβιο κοινωνικό στίγμα. Σε ηλικία 15 ετών φεύγει για το Μπουένος Άιρες, αποφασισμένη να γίνει ηθοποιός.Δεν ανήκει στην αριστοκρατία. Δεν διαθέτει όνομα, χρήματα ή προστασία. Έχει, όμως, φιλοδοξία.Όταν γνωρίζει τον συνταγματάρχη Χουάν Περόν, η ζωή της αλλάζει. Παντρεύονται και εκείνη στέκεται δίπλα του στην άνοδο προς την εξουσία. Δεν περιορίζεται στον παραδοσιακό ρόλο της συζύγου του προέδρου. Μιλά από τα μπαλκόνια, επισκέπτεται εργοστάσια, συναντά εργάτες και μοιράζει οικονομική βοήθεια μέσω του ιδρύματός της.Για τους υποστηρικτές της είναι η «Αγία των φτωχών». Η γυναίκα που ανοίγει τις πόρτες της εξουσίας σε ανθρώπους συνηθισμένους να περιμένουν απ’ έξω.Για τους εχθρούς της είναι αδίστακτη, εκδικητική και επικίνδυνη. Ένα πρόσωπο που χρησιμοποιεί τη φιλανθρωπία, το ραδιόφωνο και τη λατρεία του πλήθους για να ενισχύσει ένα αυταρχικό καθεστώς.Λίγες προσωπικότητες στην Αργεντινή προκαλούν τόσο απόλυτα συναισθήματα. Η Εβίτα δεν έχει απλώς φίλους και αντιπάλους. Έχει πιστούς και εχθρούς. Και γι’ αυτό, ακόμη και το άψυχο σώμα της διαθέτει πολιτική δύναμη.