Watou, een klein grensdorp tussen België en Frankrijk, telt weinig meer dan een kerk, een plein en een kerkhof met graven van gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. De grensweg die dwars door het dorp loopt, wordt de gemene weg genoemd. De straat vormde het startpunt voor de huidige editie van het jaarlijkse kunstenfestival. Na een gedwongen pauze in 2025 door een tekort aan financiële middelen keert het festival deze zomer terug. Ruim zestig kunstenaars – hier veelal in collectieven opererend – gaan met 27 kunstwerken, verspreid over het dorp en het nabijgelegen kasteel, op zoek naar wat we gemeen hebben. Beeldende kunst en poëzie lopen daarbij voortdurend in elkaar over.
Jaarlijks trekt het festival zo’n 20.000 bezoekers. „We zijn er deze vakantie speciaal voor omgereden. We komen hier al zeven jaar”, aldus een Vlaams echtpaar op een van de schaarse terrasjes.
Kunstenfestival Watou voelt als de koelkastdeur van een creatief gezin. Tussen de geslaagde werken hangen ook minder overtuigende pogingen. Juist die afwisseling geeft het festival een verfrissende charme, maar doet tegelijkertijd af aan de professionaliteit. Zo probeert Het Geluid van de Stilte, een installatie van reusachtige stokken omwikkeld met stof, stilte tastbaar te maken. Een intrigerende aanblik, ware het niet dat de met ducttape vastgezette beamer onafgebroken klinkt alsof hij ieder moment kan opstijgen. Dat doet de gevangen stilte geen goed.
