Rebecca Solnit (1961) is vanochtend al om acht uur gaan wandelen, vertelt ze tijdens een videogesprek vanuit Santa Fe, New Mexico. Om tien uur is het daar, zelfs op ruim tweeduizend meter hoogte, al te warm om buiten te zijn. Ze komt er al jaren en het wordt steeds heter, zegt ze. „Maar mensen vergeten hoe het vroeger was.” Het is een belangrijke boodschap uit haar nieuwste boek: zonder historisch geheugen zie je geen verandering. En wie geen verandering waarneemt, raakt er al snel van overtuigd dat alles alleen maar slechter wordt.
Dat historisch geheugen loopt als een rode draad door haar werk. Solnit vergelijkt zichzelf weleens met een schildpad op een feest voor eendagsvliegen: terwijl iedereen om haar heen opgewonden fladdert over het nieuws van de dag, probeert zij juist ontwikkelingen op de langere termijn te ontwaren. In de afgelopen jaren schreef de Amerikaanse historicus, essayist en klimaatactiviste meer dan vijfentwintig boeken – over wandelen, feminisme, klimaat, kunst en de gemeenschappen die na rampen ontstaan – en publiceerde ze onder meer in The Guardian, The New York Times en The New Yorker. Inmiddels geldt ze wereldwijd als een van de invloedrijkste progressieve stemmen.
