Of er geen dingen waren die hij anders had kunnen doen, vroeg de parlementaire enquêtecommissie afgelopen vrijdag herhaaldelijk. Anders misschien wel, reageerde Hugo de Jonge dan. Maar of het in dat geval ook beter zou zijn gegaan? Dat was lastig te zeggen, meende hij in al zijn bescheidenheid.
Ik kan er met mijn hoofd maar moeilijk bij. Als we uit de pandemie komen met een samenleving waarvan een aanzienlijk deel van de mensen het vertrouwen in de overheid volledig heeft verloren, dan is er toch iets misgegaan? Als GGD-artsen aangeven dat mede door invoering van de coronapas de bereidheid van ouders om hun kinderen te laten vaccineren tot een zorgwekkend niveau is gedaald, dan verwacht je toch enige reflectie bij de minister die voor dat beleid verantwoordelijk was?
De Jonge vond die teruggelopen vaccinatiebereidheid zijn schuld niet. Volgens hem was ‘desinformatie’ de oorzaak, en daarin heeft hij natuurlijk geen ongelijk. Tijdens de pandemie stroomde het internet over van onwaarheden omtrent vaccins en complottheorieën over kwaadaardige machthebbers die het volk probeerden te knechten. Het wantrouwen dat zo werd gevoed bleek nog langer te blijven hangen dan corona zelf, met een schrikbarende aanwas van afgehaakte burgers en een navenante toename aan bemazelde peuters tot gevolg.
