Terwijl de zon net is weggezakt achter de tribunes van het Miami Stadium zetten achter het doel de fans van Noorwegen nog één keer hun ‘Viking Row’ in. Als een geheel strekken ze hun armen voor zich uit, reiken ze naar denkbeeldige roeispanen. Dan duwen ze hun schouders naar achter, terwijl ze luid „ro” roepen. Tussen de overwegend Engelse toeschouwers elders op de tribunes is af en toe een rood shirt zichtbaar dat meedoet.
Het is de laatste poging hun elftal nog een keer aan te sporen, zoals ze het hele toernooi al doen. De Noorse fans hebben de identiteit van hun verre voorouders omarmd, inclusief de Gjalarhoorn en de plastic vikinghelmen. Het maakt ze een van de smaakmakers van dit wereldkampioenschap. En die energie kunnen de elf man op het gras goed gebruiken: ze zijn net op achterstand gekomen, na ruim honderd minuten voetbal.
Eerder op de middag was hun poging succesvol. Toen zetten de twee rode vakken in het stadion ook hun geroei in, vlak na de eerste drinkpauze, waarna Noorwegen vrijwel meteen op voorsprong kwam. Maar aan het einde van deze bloedhete middag wordt duidelijk dat het er niet meer inzit. De energie op het veld ebt langzaam weg, de passes worden minder nauwkeurig. Noorwegen krijgt de Engelse verdediging niet meer stukgespeeld: 2-1.
