10 jul 2026 om 13:13Update: 14 min. geledenForeign Tongues is het vijfentwintigste studioalbum van The Rolling Stones. Voor de plaat, die binnen een maand werd gemaakt, werkten Mick Jagger, Keith Richards en Ronnie Wood samen met onder anderen Paul McCartney en Bruno Mars. Recensenten zijn overwegend positief.Trouw - 3 sterren"Veel staat er niet meer op het spel; alles wat Jagger en Richards wilden bewijzen, hebben ze al bereikt. Net als zijn voorganger laat Foreign Tongues een groep muzikanten horen voor wie het spelplezier vooropstaat. Geen plichtmatig excuus voor weer een nieuwe wereldtournee, zoals in het verleden wel eens het geval is geweest. Nee, de lol spat eraf en de levenslust is hoorbaar, niet in de laatste plaats dankzij de opvallend goed klinkende vocalen van Jagger.""Dat werkt bevrijdend, zoals het stuiterende, met blazers opgesierde Divine Intervention bewijst. Ook sterk: de met kopstem gezongen oorwurm Jealous Lover, of In The Stars, met zijn zoete koortjes en stadionbreed refrein, en het bluesy Rough and Twisted, dat met zijn swagger, scheurende gitaarpartijen en mondharmonica classic Stones is.""Foreign Tongues is het broertje van Hackney Diamonds. Niet hun beste werk, wel een van hun plezierigste albums van de laatste dertig jaar en bovenal een waardige toevoeging aan hun oeuvre."De Telegraaf - geeft geen sterren"De kracht van Foreign Tongues is vooral de enorme variatie, want het hele DNA van de Stones wordt op de veertien opgediende nummers stijlvol geëtaleerd. De rocker Hit Me in the Head met postuum de in 2021 overleden Charlie Watts op drums, klinkt urgent en agressief. Op de disco-achtige tracks Jealous Lover en Never Wanna Lose You grijpen de Stones terug naar de swagger van Miss You en Emotional Rescue.""En natuurlijk is er genoeg ruimte voor de nodige onversneden rock-n'-roll. Chuck Berry is nooit ver weg bij Richards. De vertolking van diens Beautiful Delilah is spot on en Richards weet eindelijk weer eens op een rake manier emotionele knoppen in te drukken in het door hem gezongen Some of Us.""Dit alles resulteert in een verrassend sterk album dat voorganger Hackney Diamonds met verve voorbijstreeft. Opvallend is de nog altijd aanwezige stemkracht van Jagger en de grotere rol die Wood speelt."Oeps, dit kunnen we niet laten zienOm deze inhoud te tonen, hebben we je toestemming nodig voor 'externe media' cookies. Geef toestemming om deze inhoud te bekijken.Het Parool - geeft geen sterren"De nieuwe Stones is lekker kaal en simpel: Jagger zingt, Richards speelt akoestische gitaar. En al bij het aftellen hoor je al dat ze er zin in hebben. Mannen van die leeftijd die nog altijd lol hebben in muziek maken, dat is mooi. En het is dat aanstekelijke plezier dat Foreign Tongues tekent. Het is zeker geen plaat die zich kan meten met vroegere hoogtepunten als Exile on Main St. of Sticky Fingers, maar leuk en lekker is hij wel.""Hij is ook beter dan voorganger Hackney Diamonds, het album van drie jaar terug. Er doen interessante gasten mee, maar heel groot zijn de bijdragen van McCartney en Robert Smith niet; je zou er zomaar overheen luisteren. Wezenlijker is het spel van gasttoetsenist Steve Winwood. Beautiful Delilah is niet de enige cover, ook You Know I'm No Good van Amy Winehouse wordt succesvol 'verstonest'."NRC - 4 sterren"Wat de plaat een extra laag geeft, is het gevoel van vriendschap dat erdoorheen sijpelt. Je hoort het als Jagger "Come on, Ronnie" zegt in de aanloop naar een sterke gitaarsolo van Wood op de ballad Back in Your Life. Richards doet de vocalen op Some of Us en weet al te ontroeren met zijn kwetsbare stem die de zin "Some of us are on our knees" herhaalt.Het moment waarop Jagger invalt en meezingt, is goed voor het kippenvelmoment van de plaat. De allerlaatste drumsessie van Watts is gebruikt voor Hit Me In The Head, het meest rauwe nummer van de plaat. Een goed uitzwaaimoment, zonder onnodig sentiment.""Echte missers bevat het album niet, al komen de rap-achtige stukjes van Jagger op Covered In You in de buurt. En de cover van het Winehouse-nummer You Know I'm No Good is een goed bedoeld eerbetoon aan de overleden zangeres, maar voegt verder weinig toe. De keuze om af te sluiten met een cover van hun grote held Berry is dan wel weer toepasselijk. En als dit dan toch écht hun laatste album blijkt te zijn, dan hoeven de Stones zich zeker niet te schamen."Lees meer over: