Υπάρχουν σύνοδοι που αφήνουν πίσω τους ανακοινωθέντα. Και υπάρχουν εκείνες που αφήνουν μια αίσθηση.Η χθεσινή στην Άγκυρα μάλλον ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Γιατί, όσο κι αν στην Αθήνα επιμένουν ότι το casus belli μπήκε ξανά στο τραπέζι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης το έθεσε ευθέως στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η συνολική εικόνα που αποκόμισαν αρκετοί διπλωμάτες ήταν διαφορετική: η Τουρκία δεν έφυγε απολογούμενη. Έφυγε αναβαθμισμένη.Και δεν είναι μόνο οι δημόσιες φιλοφρονήσεις των Ευρωπαίων για τον «κομβικό ρόλο» της στην ασφάλεια της Συμμαχίας. Είναι και το γεγονός ότι οι άλλοτε κόκκινες γραμμές δείχνουν να ξεθωριάζουν. Τα F-35, που μέχρι πριν από λίγους μήνες αντιμετωπίζονταν ως δύσκολη πολιτική εξίσωση, δεν φαίνεται πλέον να προκαλούν την ίδια αμηχανία ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε σε αρκετές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.Σαν να μην έφτανε αυτό, η Άγκυρα διεκδικεί πλέον θέση και στο ευρωπαϊκό ταμείο αμυντικής βιομηχανίας SAFE. Παρά το casus belli που εξακολουθεί να βαραίνει την Ελλάδα. Παρά τη συνεχιζόμενη κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου. Κι όμως, το επιχείρημα που φαίνεται να κερδίζει έδαφος στις Βρυξέλλες είναι άλλο: ότι η Τουρκία είναι «πολύ σημαντική για να μείνει εκτός».Και υπάρχει ακόμη ένα, λιγότερο προβεβλημένο, αλλά ίσως πιο ουσιαστικό μέτωπο. Η Άγκυρα επιδιώκει να επαναφέρει στο προσκήνιο τον επιχειρησιακό ρόλο του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο, με σημείο αναφοράς το Πολυεθνικό Στρατηγείο των Αδάνων. Αν αυτό προχωρήσει, δεν θα πρόκειται απλώς για μια ακόμη στρατιωτική διευθέτηση. Θα πρόκειται για μια αναβάθμιση του τουρκικού γεωστρατηγικού αποτυπώματος, με άμεσες προεκτάσεις για την Κύπρο και τις ισορροπίες στην περιοχή.Γι’ αυτό και ίσως το σημαντικότερο συμπέρασμα της Συνόδου να μην κρύβεται στις επίσημες δηλώσεις, αλλά στις εντυπώσεις που άφησε πίσω της. Η Αθήνα πέτυχε να βάλει στην ατζέντα το casus belli. Η Άγκυρα, όμως, έφυγε με την εικόνα του απαραίτητου συμμάχου. Και, στις διεθνείς σχέσεις, η εικόνα συχνά αποδεικνύεται πιο ισχυρή από τα πρακτικά των συναντήσεων.