در هفتههای گذشته، مدیران فدراسیون فوتبال، مقامهای وزارت ورزش و وزارت خارجه جمهوری اسلامی و حتی رجل سیاسی، تلاش کردهاند که موضوع «عدم صدور ویزا» برای کاروان تیم فوتبال جمهوری اسلامی را، نشانهای از گره خوردن یک جام یا تورنمنت ورزشی با موضوعات سیاسی و اجتماعی نشان دهند.
نه آنکه در این موضوع ردپای سیاست دیده نشود، اما باید به یاد داشت که سختگیری آمریکا در صدور ویزا برای شهروندان برخی کشورها، موضوع تازهای نیست.
در همین جام، ۴ تیم راه یافته به رقابتهای جام جهانی، دولتهای خود را در نزاعهای سیاسی و اقتصادی با ایالات متحده آمریکا میبینند.
از «هائیتی» و «سنگال» گرفته تا «ساحل عاج» و حتی «عراق»، کشورهایی هستند که هم تیم ملی کشورشان به جام جهانی ۲۰۲۶ راه یافته و هم شهروندانشان در سالهای اخیر با محدودیتهای مهاجرتی، بررسیهای امنیتی یا حساسیتهای سیاسی روبهرو بودهاند. اما آیا تیمهای ملی این کشورها هم مانند تیم جمهوری اسلامی با موانعی جدی برای سفر به جام جهانی روبرو بوده است؟
تفاوت مهم اینجاست: بسیاری از همین کشورها، با وجود محدودیتها و سختگیریها، توانستهاند کاروانهای خود را راهی جام جهانی ۲۰۲۶ کنند؛ بازیکنانشان وارد آمریکا یا مکزیک شدهاند، کمپهایشان را تحویل گرفتهاند و تمریناتشان را آغاز کردهاند.
