vandaag, 20:55De kapsalon van Tasha in Rotterdam-Zuid is gespecialiseerd in afrohaar. Dit haartype is belangrijk voor de identiteit van veel mensen, omdat het volgens haar een stukje geschiedenis vertelt. “Het maakt me trots op mijn verleden.”Terwijl Tasha achter een kappersstoel de haren van een klant invlecht, vertelt ze hoe ze kapper is geworden. “Tot mijn achttiende woonde ik in Suriname, waar ik een bijbaantje bij een haarsalon had. Toen ik in Nederland kwam, was het voor mij logisch om de kappersopleiding te doen.”'Ook voor witte mensen'Hier leerde ze vooral hoe ze Europees haar moet knippen, vertelt ze enigszins geïrriteerd. “Ik heb mezelf moeten leren om afrohaar te verzorgen.” Tegenwoordig is het haar specialiteit, maar ze kan de technieken ook gewoon op witte mensen toepassen, benadrukt ze.Dit is het verband tussen de Surinaamse keuken en de slavernij: 'Nooit beseft hoe gluiperig het was'(opent in nieuw venster)Met dit Surinaamse gerecht eert Priscilla op Keti Koti haar voorouders(opent in nieuw venster)Soms is daar kritiek op, maar dat vindt Tasha onzin. “Onlangs kwam hier een witte man om zijn haren in te vlechten en die vroeg of ik dat niet erg vond. 'Natuurlijk niet', antwoordde ik. Mensen nemen toch altijd en overal van alles van elkaar over. Denk aan kleding en gerechten, dan is het toch ook niet erg als mensen dat doen met haarstijlen.”Europese haarcultuurIn de kappersstoel zit Natasja. Ze vertelt dat ze als kind leerde om zich aan te passen aan de Europese haarcultuur. “Toen ik net in Nederland was, leerde ik op school dat ik mijn haar moest stylen voor sollicitatiegesprekken. Dat zou eleganter en mooier zijn. Op een gegeven moment dacht ik: ‘Maar hoezo dan? Dit moet veranderen, want ik schaam mij niet voor mijn haar.’”Volgens Natasja is de publieke opinie de afgelopen jaren wel veranderd. “Mensen durven het meer te omarmen. Ik heb een dochter en die heeft ook type 4C (afrohaar, red.) en ik geef haar mee dat dit mooi is.”Volgens Tasha is er lang gedacht dat alles wat wit en Europees is, ook mooier en beter is. “Dat was al tijdens de slavernij. Als je afrohaar had of donkerder gekleurd was, dan moest je buiten werken. Als je iets steiler haar had of lichter van kleur was, dan mocht je binnen werken. Daardoor wilden mensen toentertijd al steiler haar en een lichtere huid.”SlavernijAan de hand van afrohaar zijn er veel geschiedenislessen te delen, zegt Tasha. Ze vertelt hoe tot slaaf gemaakte mensen zaden in hun haar verstopten als ze vluchtten, zodat ze eten konden verbouwen. “Er zijn ook verschillende manieren van invlechten, omdat het gebruikt werd om vluchtroutes weer te geven. Door dit soort verhalen besef ik wat onze voorouders hebben beleefd en dat maakt me echt trots op waar ik vandaan kom.”Ze vindt het soms wel jammer dat er altijd alleen over de slavernijgeschiedenis wordt gesproken. “Onze geschiedenis begint niet daar en het is ook niet onze enige historie”, benadrukt ze. “Natuurlijk heeft de slavernij en de trans-Atlantische slavenhandel veel invloed gehad, maar we hebben ook een verleden in Afrika met koningen en koninginnen die prachtige dingen deden met hun haar.”