Op het moment dat de eerste aardbeving plaatsvond, bevond Dayana Patiño zich met haar baby in hun appartement op de achtste verdieping van een flat. Toen ze de trilling voelde, liep ze naar zijn wieg toe en tilde ze hem op.
Vervolgens had Patiño het gevoel dat ze vloog, zegt ze tegen de Britse omroep. "Daarna leek het alsof ik zonk in water en vervolgens viel ik in een put, waar ik bleef vastzitten. Ik weet niet hoe ik het deed, maar die hele tijd hield ik mijn baby vast."
Haar intuïtie was om meteen om hulp te schreeuwen, maar daar hield Patiño snel mee op. "Ik wilde geen energie verspillen en alleen schreeuwen als ik hoorde dat er iemand in de buurt was", vertelt ze. Bewegen lukte haar niet, omdat ze geklemd zat onder brokstukken. Tussen het puin kon ze een klein streepje licht zien "dat op de maan leek".
De tientallen uren die Patiño vastzat, wilde ze volhouden voor haar zoon. "Zolang hij leefde, wilde ik ook blijven leven", zegt ze. "Hij was de motivatie om wakker en alert te blijven. Af en toe voelde ik aan zijn neusje om te zien of hij nog ademde."
Uiteindelijk hoorde Patiño in de verte de stem van haar broer en zette ze het op een schreeuwen. Hij antwoordde: "We hebben je gevonden, en ik blijf hier tot we je eruit hebben gehaald." De beelden waarop te zien is hoe de vader zijn zoon in handen krijgt, gingen vorige week de wereld over.
