ایران در آستانه یکی از سرنوشتسازترین برحههای خود در دهههای اخیر است؛ از یک سو شبح جنگی فراگیر و در سوی دیگر امید به یک توافق دیپلماتیک. در حالی که در دو روز گذشته دیپلماتهای تهران با میانجیگری مقامات پاکستانی و قطری در تکاپوی تبدیل آتشبس شکننده به یک تفاهم پایدار بودند، گروهی در داخل کشور معتقدند که نشستن پشت میز مذاکره با آمریکا، نه یک راهبرد، بلکه تکرار تجربهای شکستخورده است که تنها به «فریب دیپلماتیک» میانجامد.
مخالفان سرسخت مذاکره که از زمان آتشبس صدای بلندی در ایران یافتهاند با استناد به تجربههای تاریخی و گفتمان رویارویی تمدنی در آمریکا، هرگونه گفتوگو با واشینگتن را خطایی راهبردی دانسته و معتقدند قدرت واقعی ایران نه در لابیهای سیاسی، بلکه در قدرت سخت موشکی و اهرم تنگه هرمز نهفته است. این جریان با نفی دیپلماسی در شرایط فشار، سازوکارهایی را برای عبور از بنبست کنونی پیشنهاد میدهد که بر محور «آمریکازدایی» از منطقه و تکیه بر بازدارندگی تهاجمی دارد؛ رویکردی که اصرار دارد به جای میز گفتوگو، باید تنها با زبان «موشک» با حریف سخن گفت.
فشارهای منطقهای برای توافق و مذاکره
دو روز گذشته، تهران شاهد یکی از پرترافیکترین ساعات دیپلماتیک خود در دهههای گذشته بوده است. پررنگترین بخش این ماجرای دیپلماتیک، سفر فیلد مارشال «عاصم منیر»، فرمانده ارتش پاکستان، به تهران بود که با هدف جلوگیری از یک درگیری منطقهای تمامعیار و ایجاد یک توافق انجام شد. منیر و دولت پاکستان که در روزهای گذشته نقش میانجی اصلی میان ایران و آمریکا را بر عهده داشتهاند، در این سفر کوتاه اما فشرده، با مقامات عالیرتبه ایران از جمله رییسجمهور، وزیر خارجه و فرماندهان ارشد نظامی دیدار کرد تا بتواند با کاهش تنشها، مسیر تهران و واشنگتن را برای توافقی پایدارتر، هموار کند. همزمان با مقامات پاکستان، به گزارش «رویترز»، تیم دیپلماتیکی از سوی قطر نیز به تهران آمده بود تا در روند توافق کمک کند.
